Bij het overlijden van Loes van den Berg
Nog voor de leeftijd waarop je in lang vervlogen tijden volgens de regelingen in de bibliotheekwereld met pensioen zou hebben kunnen gaan is Loes van den Berg (10 augustus 1960 - 3 juni 2018) overleden. Niet een beetje te vroeg maar heel veel te vroeg.

Loes was een opgewekte en daadkrachtige persoon. Naast haar baan bij de NBD hield ze zich bezig met datgene, waarvoor ze een opleiding had genoten: het regisseren van toneelvoorstellingen. Toen ze 26 jaar geleden bij de NBD kwam werken hadden we nog een regionale pers voor Den Haag en omstreken. Daarin verschenen verslagen van voorstellingen door amateurverenigingen. Met regelmaat konden haar collega's dan lovende woorden lezen voor haar inventieve regies. Door moeilijkheden liet ze zich niet uit het veld slaan. Toen het niet lukte door onderling financiele onenigheid tussen de rechthebbende erven van "De Jantjes" een voorstelling daarvan te realiseren bedacht ze een plan om zelf een stuk op touw te zetten waarin de spelers repeteerden voor "De Jantjes". Zo zou het wel kunnen! Of haar auteursrechtelijke omzeiling uiteindelijk geslaagd is ben ik nooit te weten gekomen. Het huwelijk van Wilma en Loes was voor de NBD een grote gebeurtenis, die het kantoor vrijwel volledig deed leeglopen. We hadden moeite iemand te vinden, die in de ontruimde burelen wilde achterblijven om de telefoon op te nemen. In de pittoreske trouwzaal van het gemeentehuis van Voorschoten heerste een vrolijke stemming en konden wij als NBD-ers waarnemen hoezeer de kinderen, familie en vrienden van Loes meeleefden met haar nieuwe verbintenis en deze toejuichten.

Eensgezind waren Loes en Wilma altijd in het bedenken van originele en niet geheel ongevaarlijke vakantiebestemmingen. Een overnachting op de grond in het oerwoud heeft bij een van beiden nog eens geleid tot een zorgwekkende en vrij langdurige uitval door de beet van een ongeïdentificeerd gebleven insect of misschien wel een slang. Het kan nu eenmaal voorkomen dat omstandigheden je dwingen om in de wildernis behoorlijk onbeschermd de ogen te sluiten. Dat is toen allemaal wel goed afgelopen. Nu is het echter helemaal misgegaan en moet Wilma alleen verder met herinneringen. De illustratie van de rouwkaart liet op prachtige wijze zien om wat voor trefwoorden die herinneringen zich zullen groeperen: "levenskunstenaar, onconventioneel, positief, aanwezig - (maar vooral) onvervangbaar".

Het is zeker, dat de nu definitief achter haar liggende periode Wilma een rijkdom aan vrolijke en positieve beelden nalaat maar tegelijkertijd een enorm gemis. Ongetwijfeld namens alle collega's, die Loes en Wilma gekend hebben: mogen de achterliggende jaren je de kracht opleveren de akelige omstandigheden waar je nu mee te maken hebt te verwerken en uiteindelijk om te zetten in herstel naar de positieve houding waar Loes een levend voorbeeld van was.
AB

SLBO / 13 juni 2018

De lente in Schiedam
En weer waren we in een bibliotheek. Volgens de organisatoren van onze lente-excursie (het bestuur dus) zal er voor de volgende excursie worden uitgekeken naar een ander soort bestemming. Betaalbare suggesties zijn welkom. Maar op 17 april waren we nog gewoon in een bibliotheek. Maar wel in een bibliotheek die je best wel wat ongewoon mag noemen. We waren in de hoofdvestiging van de bibliotheek van Schiedam. Dat gebouw heeft twee namen: korenbeurs en koopmansbeurs. Dat het een het ander niet uitsluit blijkt wel uit de geschiedenis van deze stad die lange tijd dreef op de jenever. Niet letterlijk evenwel want de bazen van de stokers waren goede en vooral nuchtere zakenlui. Dat de werkers in de jeneverstokerijen regelmatig van hun product moesten proeven spreekt vanzelf want hoe kan je anders de kwaliteit testen? De plek waar de korenbeurs staat was traditioneel een open marktplein en vormde een van de centra van de stad. De korenbeurs heeft na de commerciële tijd enkele andere bestemmingen gehad maar werd, zoals directeur Theo Schilthuisen in zijn welkomstwoord zei, een paar jaar geleden "teruggegeven aan de stad". Directeur Schilthuisen vertelde in zijn inleiding ook waar hij gewerkt had voor hij directeur van een bibliotheek werd. Een van zijn vroegere wergevers bracht bij een paar oud-NBLC'ers en vooral bij hen die nog hadden gewerkt bij Biblion BV herinneringen boven aan een onzekere tijd. Het was de firma ADC die ook een paar jaar eigenaar is geweest van Biblion BV voordat de NBD zich erover ontfermde.

Bij aankomst hadden wij ontdekt, dat er van de stijlvolle gevel van het gebouw zoals die bij het artikel op deze site was afgebeeld, niets te zien was. Het was alsof kunstenaar Christo langs was geweest. De hele gevel was verpakt in witte lappen. De buitenkant van het gebouw wordt gerestaureerd. Daarbij bleek tot verrassing van iedereen het fraaie gebeeldhoude fronton niet gebeeldhouwd te zijn. Het is van hout. Dit was een van de zaken die ons werd verteld door bibliothecaris Jan van Bergen en Henegouwen, die op vlotte en humorvolle wijze ons de geschiedenis van Schiedam en van het bibliotheekgebouw uit de doeken deed. Jan was in 2013 de Beste Bibliothecaris van Nederland en uit zijn verhaal over de Schiedamse bibliotheekpraktijk bleek dat dat beslist verdiend was. Ondernemingszin, originaliteit en het reageren op suggesties en commentaar van de leden hebben als resultaat gehad dat de bibliotheek niet voor iedereen is, maar van iedereen. Vorig jaar werd de bibliotheek tweede in de verkiezing van Beste Bibliotheek van Nederland. Hoewel de eerste plaats en de daarbij behorende NBD Biblion Award (!) naar Den Helder ging was men best tevreden met het resultaat.

Heel bijzonder is de nu overdekte binnenplaats van het gebouw dat met behulp van planten uit Indonesië is herschapen in een tuinzaal waar het voor iedereen goed toeven is. Deze tuinzaal leverde de bibliotheek de eretitel "meest groene bibliotheek van Nederland" op. We keken er rond, verbaasden ons over de vele visuele facetten van een kijkdoos met spiegels die in de ruimte opgesteld stond (het Droste-effect wordt er vele malen in overtroffen) en gingen vervolgens in een rustig tempo door de oude binnenstad van Schiedam op weg naar het restaurant De Watertuin. De meesten deden dat te voet en dat was best interessant. Bovendien was het weer uitstekend zoals gebruikelijk is bij onze lente-excursies.

De Watertuin bleek een groot en vrij druk etablissement te zijn waar je van alles kan eten: van Indonesische wokproducten tot sushi en hamburgers. Er was genoeg en het was in het algemeen van uitstekende kwaliteit. Tussen de happen door was er weer ruimte om herinneringen op te halen, de kleinkinderen ter sprake te brengen om van de gezondheid maar te zwijgen (wat niet gebeurde). Goed gevuld gingen de veertig deelnemers aan deze lente-excursie weer op huis aan. Sommigen met eigen vervoer, maar de meesten met de bus en de trein. Ik ben nu al benieuwd waar we volgend jaar naar toe worden gestuurd.
W.Z.

Zie ook de foto´s in het fotoalbum.


Een nieuwe directeur bij NBD Biblion
René Leermakers is op 1 april j.l. vertrokken als algemeen directeur van NBD Biblion. Hij is niet zo lang directeur geweest. Hij trad op 17 augustus 2015 aan. In de korte periode waarin hij directeur was heeft hij wel veel veranderingen doorgevoerd. Een kleine verandering was het stopzetten van de subsidie aan onze vereniging en dat was iets waar wij beslist niet blij mee waren. René Leermakers is opgevolgd door Nina Nannini, die al sinds december 2016 bij NBD Biblion werkte als adjunct-directeur. Nina Nannini (43) is historica en startte haar loopbaan als marktonderzoeker. Ruim 15 jaar geleden maakte zij haar entree in de mediawereld als uitgever. Daarna werkte zij als uitgeefdirecteur bij enkele grote mediabedrijven zoals de SDU. Voor haar in diensttreding bij NBD Biblion eind 2016 werkte zij vier jaar als interim-directeur. Zij heeft veel ervaring met het ontwikkelen en implementeren van veranderstrategieën. NBD Biblion is volop bezig met een transformatie naar een bredere en marktgerichte organisatie. Het bestuur van NBD Biblion is zeer content met de benoeming van Nina. De voorzitter van het bestuur van de Stichting NBD Biblion Ton van Vlimmeren: "Nina is in de open procedure als beste kandidaat voor algemeen directeur naar voren gekomen. Ze heeft veel relevante ervaring en heeft in de afgelopen periode de functie al op uitstekende wijze waargenomen. We hebben er alle vertrouwen in dat zij de koers die is ingezet en de samenwerkingen die daartoe zijn aangegaan verder zal ontwikkelen."

SLBO / 5 mei 2018

Dia Posthuma overleden
Op 2 maart is ons bestuurslid Dia Posthuma overleden. Het afscheid van Dia heeft in besloten kring plaats gevonden.
Het eerder op deze plaats gepubliceerde artikel "Dia Posthuma: een herinnering" van Wolter van der Zwaan is op verzoek van de familie Posthuma verwijderd.

SLBO / 21 maart 2018

In Memoriam: Henk Habiboelah:
Meer dan dertig jaar bij de NBD en bij NBD Biblion.
Op 29 januari 2018 is Henk Habiboelah overleden. Uit de overlijdensannonce bleek dat hij in 1947 geboren is in het District Commewijne. Naar alle waarschijnlijkheid (de archieven van NBD Biblion laten dat niet precies zien) is hij naar Nederland gekomen in de jaren rond de onafhankelijkheid van Suriname en heeft hij in een heel andere omgeving -klimaat, cultuur, mogelijkheden en eisen- een nieuw bestaan moeten opbouwen. Voor zover dat vanuit de sfeer van zijn werk te beoordelen was, is hem dat voortreffelijk gelukt. Op 29 januari 1979 kwam hij bij de NBD, toen nog in de Waldorpstraat in Den Haag en niet lang daarna (vanaf oktober 1982) in Leidschendam. We leerden Henk -officieel hadden we Hendrik moeten zeggen- kennen als een toegewijde, betrouwbare medewerker bij de expeditie. Altijd vriendelijk en goed gehumeurd en betrokken bij het onderlinge sociale verkeer van de medewerkers. Grote toewijding viel bij hem te constateren aan de gemeenschap van de moskee, waar hij deel van uit maakte. Als het bedrijf van spullen af wilde die plaats moesten maken voor nieuwere, kende Henk er in of rond de moskee vaak nog wel een gebruiker voor.

Na zijn pensionering op 31 oktober 2010 bleef Henk graag contact houden met zijn oude collega´s. Hij bezocht regelmatig de bijeenkomsten van onze Seniorenvereniging. De laatste keer zou dat nog in Gouda geweest zijn op 12 december maar door de slechte weersomstandigheden heeft hij toen moeten afzeggen. Op 3 februari is de dienst van Woord en Gebed gehouden in de Moskee Jamaat al Imaan, waar verschillende leden van onze vereniging aanwezig waren om onze collega op zijn laatste weg te begeleiden. Namens ons allemaal is deelneming betuigd aan de familie en zijn bloemen gestuurd. Het is een van de elementen, die het bestaan van onze Vereniging Senioren Landelijke Bibliotheek Organisaties zo waardevol maken: met een herinnering op de website kunnen wij het beeld van gewaardeerde collega´s, die deel uitmaakten van onze eigen geschiedenis nog lang vasthouden. Henk hoort zeker tot degenen, die zullen beklijven in het geheugen van allen, die in de jaren tussen 1979 en 2010 bij de NBD gewerkt hebben!
AB

SLBO / 26 februari 2018

Goede datum!
Opnieuw de agenda's pakken , want onze voorjaarsexcursie vindt niet op 11 maar op 17 april plaats. Onze bestemming is nu ook bekend: Schiedam. Binnenkort veel meer over deze excursiedag.

SLBO / 27 januari 2018

Nieuw lid
Wij verwelkomen Wilma Trommelen die vele jaren werkzaam is geweest als documentaliste bij de dienst Boek en Jeugd van het NBLC.


In memoriam Anne de Vries (1944-2018)
Toen Anne in 1984 werd aangenomen in de functie van Hoofd Dienst Boek & Jeugd (zo heette dat toen), kenden we hem al een beetje, omdat hij ook als bezoeker een aantal keren bij ons was geweest. Hij was toen bezig aan zijn proefschrift over de geschiedenis van de opvattingen over kinderliteratuur vanaf 1880, en hij maakte gebruik van de documentatie die Boek & Jeugd bezat. Het proefschrift verscheen in 1989 onder de titel ´Wat heten goede kinderboeken´. Als hoofd werd hij niet zozeer de baas, maar meer een meedenkend hoofd, die de medewerkers van de dienst kon inspireren en stimuleren. Hij dacht mee over het opzetten van leesbevorderings-projecten en van de Nederlandse kinderjury, en discussieerde met ons over beleid en toekomstvisie, over automatisering van de catalogus en later over de samenwerking - of misschien moet ik zeggen - de fusie van een deel van de dienst, met het Letterkundig Museum.

Hij schreef ook regelmatig artikelen voor Leesgoed en voor andere tijdschriften, zoals Literatuur zonder leeftijd en het Lexicon van de Jeugdliteratuur. Zijn SLAA-lezing over ´Het verdwijnende kinderboek´ maakte heel wat discussies los in kringen van beoordelaars en juryleden. Hij pleitte daarin voor een beoordeling van het kinderboek, die ook rekening houdt met de eisen van kinderen. Je kon merken dat zijn liefde meer lag bij de inhoudelijke kant van het werk, dan bij de managementtaken als hoofdenoverleg, functioneringsgesprekken of dienstoverleg. Maar als hoofd was hij de beste baas die we ooit hebben gehad, zoals een collega het zei. Hij was meer een maatje, die met je meedacht, die je dicht bij je doel hield, en zorgde voor een relativerende gedachte. Geliefd was hij ook door zijn humorvolle en spitsvondige speeches. Hij was een mensenkenner en had voor iedereen een passend woord, intelligent, goed doordacht, of soms voor de vuist weg, maar altijd raak en liefdevol.

Toen we in 1994, bij de verhuizing van de Taco Scheltemastraat naar de Platinaweg, werden gereorganiseerd en uiteenvielen in een tak ´leesbevordering en publicaties´ ondergebracht bij de Stichting NBLC, en een tak ´Informatiecentrum´, behorende bij de Vereniging, bleef Anne hoofd van het laatste deel. Al vroeg pleitte hij voor een Museum voor Jeugdliteratuur, een voorstel tot het behoud van oude kinderboeken en zag hij de noodzaak van een centrale catalogus voor meer onderzoek op dat gebied. In zijn proefschrift was de elfde stelling dan ook, dat de staat de Nachtwacht zou moeten verkopen om collecties oude kinderboeken te kunnen behouden voor Nederland! Op grond van zijn kennis zat hij ook in jury´s als die van de Staatsprijs voor kinder- en jeugdliteratuur, de Nienke van Hichtumprijs, de Griffeljury en de jury voor de Gouden Zoen. Als je met hem in een jury, of een commissie zat, en je reisde samen, meestal in zijn auto, kon je je verheugen op een gezellige reis, waarin over van alles gekeuveld kon worden. Niet alleen over het werk, maar ook over persoonlijke zaken, waarin hij altijd interesse toonde. En als er dan een naborrel was, kon Anne ook daarvan genieten. Hij hield van de gezelligheid van samen koffie drinken of samen lunchen in de kantine. Toen in 1997 De Stichting NBLC opnieuw werd gereorganiseerd gingen de negen medewerkers van het Informatiecentrum, inclusief de Kinderboekencollectie en de vakbibliotheek, over naar het Letterkundig Museum. Daar werd Anne conservator, en was hij verlost van zijn managementtaken. Hij kreeg onder meer als taak het ordenen en archiveren van het archief van zijn vader. Toch lag zijn echte liefde bij het onderzoek naar kinderliteratuur van alle tijden, zoals zo mooi op de rouwkaart is vermeld. Dat kon hij wel enigszins uitoefenen bij de Koninklijke Bibliotheek waar hij ook gedetacheerd werd en hij publiceerde in 2000 dan ook de bloemlezing van kinderpoëzie met de titel ´Van Alphen tot Zonderland´. Toen hij voor zijn gevoel klaar was met zijn werk in de Koninklijke Bibliotheek besloot hij met vervroegd pensioen te gaan en na ampele overwegingen toch de biografie van zijn vader te gaan schrijven. Ook al had hij - en ook anderen - bedenkingen of hij als zoon wel voldoende afstand had om de biografie van zijn vader te schrijven kreeg hij na verschijning van ´Een zondagskind´ in brede kring lof toegezwaaid over het boeiende, feitelijke en goed gedocumenteerde levensverhaal. In het voorjaar van 2013 werd hij geëerd met een prijs van de Stichting Geschiedenis van de Kinder- en Jeugdliteratuur, de Hiëronymus van Alphenprijs, omdat hij behoort tot de pioniers van het wetenschappelijk onderzoek naar jeugdliteratuur. Daar was hij erg mee verguld, zoals de aanwezigen konden vaststellen. De laatste jaren besteedde hij zijn vrije tijd weer aan het onderzoek naar de herkomst van baker- en kinderrijmen. In 2015 verscheen ´Mijn moeder heeft de pee aan mij´, een geannoteerde selectie van rijmen en liedjes ´die nog op eigen benen kunnen staan´. Zijn dood kwam voor ons erg onverwacht, vooral omdat we elkaar niet heel vaak meer ontmoetten. Anne was ook een beetje de wetenschapper-kluizenaar, die ´het liefst met een boekje in zijn hoekje zat´ zoals een collega van de KB ooit zei. Gelukkig laat hij een groot oeuvre van waardevolle publicaties op het gebied van de kinderliteratuur na. Voor ons was hij het gedroomde hoofd en een vriend die we met warmte zullen blijven gedenken.

Rian van de Sande


De reis ernaartoe is ook boeiend
Volgens afspraak meldde onze secretaris Gerard van Dijk op vrijdag 8 december aan de chef van het restaurant Kruim in de Chocoladefabriek in Gouda dat wij op dinsdag 12 december 2017 met 61 personen deel zouden gaan nemen aan de door hem geserveerde lunch. Die melding was noodzakelijk omdat het restaurant voor onze groep een paar etens- en drinkwaren moest inkopen die men normaal niet op de spijskaart heeft staan. Voor onze nieuw aangetreden secretaris was het voeren van de eindorganisatie van een van de SLBO-bijeenkomsten ook nieuw, maar hij verwachtte geen moeilijkheden omdat een paar van onze bestuursleden al ruime ervaring hadden opgedaan bij eerdere evenementen. Zo stond in mijn agenda, dat ik om 10.00 uur in Gouda moest zijn om te assisteren bij de ontvangst van de leden.

Een dag voor ons evenement nam de zorg bij de organisatoren toe. Het sneeuwde in heel Nederland en bij ons sneeuwde het hevig. Mijn poging om 's middags een paar boodschappen te doen faalde jammerlijk in de sneeuwjacht. Later is gebleken, dat in Den Haag en het Westland op deze maandag de meeste sneeuw van ons land is gevallen. De kwartiermakers voor dinsdag volgden het weerbericht met nogal wat zorg en de mededelingen over enorme files en vastgelopen treinen hielpen niet mee om vol vertrouwen naar de volgende dag te kijken. In de avonduren nam de sneeuwval af en voor dinsdag werd niet of nauwelijks neerslag verwacht. Maar er lag al zo veel! Maandagavond meldden vier deelnemers zich af bij de secretaris. Dat viel eerlijk gezegd mee. De spoorwegen zonden echter wel een waarschuwing uit voor vertragingen en ontbrekende treinen op dinsdag. Dat laatste was natuurlijk geen verrassing. Nogal wat treinen konden op maandag hun eindstation niet bereiken. Doordat haar (late) trein uit Utrecht in Gouda niet verder kon rijden was Afke Bergstra de eerste SLBO-er van buiten Gouda die arriveerde in de stad van de Chocoladefabriek. Gelukkig kon zij de nacht doorbrengen bij een kennis, waardoor zij op dinsdag een van de weinigen was die zich op de voorziene tijd in de zaal van de Chocoladefabriek kon melden. Zelf was ik met lijn 3 vrijwel op de juiste tijd in Den Haag Centraal gearriveerd waar een kleine sprint op het programma stond om de uitgezochte trein naar Gouda te halen. Vergeefse moeite, want de betreffende trein was er niet. De geplande sprinter die een paar minuten later in de richting van Utrecht zou moeten vertrekken was er wel, maar die vertrok aanvankelijk niet. Ruim twintig minuten te laat zette die trein zich in beweging. Aan boord ontwaarde ik Chris Duijndam en Mieke van den Besselaar en later bleek dat er ook nog een paar andere SLBO-leden in deze trein zaten. De reis verliep zonder problemen tot een paar honderd meter voor het station Gouda. Toen stond de trein stil en werd er omgeroepen dat we moesten wachten omdat alle perrons bezet waren. De hoop om om 10.00 uur in de Chocoladefabriek aanwezig te zijn had ik al lang opgegeven, maar half 11 bleek ook te optimistisch te zijn geweest. Later bleek, dat de trein - waar ik in zat - de laatste trein van die ochtend te zijn geweest die van Den Haag naar Gouda was vertrokken. Na ca. 20 minuten kon deze trein doorrijden naar een perron. De oorzaak van alle vertraging bleek een ernstige wisselstoring te zijn waardoor er geen treinverkeer tussen Gouda en Woerden meer mogelijk was. Nogal wat SLBO-ers kwamen door deze storing in de problemen. Zo verscheen onze voorzitter samen met Aart Blom pas omstreeks half 12 in de blibliotheek. Zij waren via Leiden en Alphen aan den Rijn in Gouda beland. Hans Prins was vanaf Diemen wel in Breukelen terecht gekomen, maar vandaar was doorreizen naar Gouda niet meer mogelijk. Na een koud half uur is hij maar weer naar huis teruggereisd. Zelf kwam ik samen met Chris en Mieke om 11 uur bij de Chocoladefabriek terecht, waar Rian en Gerard ons en de andere langzaam binnendruppelende SLBO-ers welkom heetten en waar we de kop koffie konden drinken waaraan iedereen duidelijk behoefte had. De Goudse stroopwafels smaakten uitstekend.

De score van deze dag was, dat van de 61 aangemelde deelnemers er 35 rijdend, glibberend en bibberend en voorzichting lopend in de Chocoladefabriek zijn gearriveerd. De leden die er niet waren hebben een boeiende blik op deze zeer aktief opererende bibliotheek, die niet voor niets in 2015/2016 gekroond werd tot de beste bibliotheek van Nederland, gemist. De adjunct-directrice en een deskundige op het gebied van de niet-boekse zaken namen ons in hoog tempo mee langs allianties binnen en buiten de bibliotheekwereld, het streekarchief, het jeugdtheaterhuis, het tuinfeest, de in het gebouw gevestigde zaken als de Stichting Lezen en Schrijven, Prago, Gedoe Management, Locale omroep, Stichting Taalontmoeting Gouda, Vork Communicatie en langs de Culturele Programmering voor Volwassenenen, ParkBios, Boek & Diner (een succesvol gebeuren met een toepasselijk menu en aanwezige schrijvers), Gesprekken met de stad. Seniorenbieb (lijkt me iets voor ons), Playtoday, voorleesochtenden voor peuters, Cultuuredicatie, Boekstart en nog veel meer. Met motto's als "Een andere manier van werken dus ander publiek binnenkrijgen" en "Het is een plek waar je wil zijn, niet waar je moet zijn" wordt iets van de motivatie duidelijk. Wat wel ontbreekt is de Muziek en dat vonden de muzikale oud-collega's (waarbij ondergetekende) toch wel heel jammer. Het mooiste geprojecteerde woord vond ik "onderwijsachterstandenbeleid" en de meest toepasselijke zin voor vandaag de titel van het laatste onderwerp: "De reis ernaartoe is ook boeiend". Om duidelijk te maken waar en hoe al die activiteiten plaats vinden werden we in een paar groepen verdeeld die onder deskundige leiding door het gebouw geleid werden. We ontdekten klantgerichte boekopstellingen, een zit/loop-trap van het type dat ook bij NBD Biblion in Zoetermeer te vinden is, maar wel veel groter, vergaderzalen met de toepasselijke namen Puur, Melk en Wit en een nostalgische kleine drukkerij waar klein drukwerk wordt vervaardigd en waar het aloude beroep van letterzetter nog wordt beoefend. Voor deze dukkerij, waar door een kleine enthousiaste groep origineel drukwerk wordt gemaakt, zoekt men trouwens nog een paar deskundige voormalige drukkers en binders. Belangstellende SLBO-leden worden verzocht om contact op te nemen met de drukkerij van de Chocoladefabriek.

Het eindpunt van de excursie was, zoals te verwachten viel, het restaurant Kruim, waar het behoorlijk druk was. Er waren twee lange tafels voor ons ingericht, maar doordat er zo veel van ons niet waren werd een van die tafels ingekort. We kregen soep, bijzondere broodjes, veel beleg, melk, karnemelk, sinaasappelsap en nog meer lekkere zaken. Het was allemaal goed verzorgd en bijzonder wensen konden zonder veel moeite ingewilligd worden. Nettie gaf een resumé van haar loopbaan als "moeder" van de SLBO en zij kreeg de grote bos bloemen die zij was misgelopen bij onze jaarvergadering en natuurlijk het dankbare applaus van de aanwezige SLBO-ers. Om kwart over 3 wenste voorzitter Arie ons allemaal prettige kerstdagen en een voorspoedig en vooral gezond 2018 en konden we ons op de terugweg begeven, in de overtuiging dat ook een persoonlijk bezoek aan de Chocoladefabriek de moeite waard zal zijn.

Doordat er nog steeds geen treinen reden tussen Gouda en Woerden was de spoorweghuishouding er een van improvisatie en onduidelijkheid. Na enig zoeken bleek de sprinter die klaar stond met het opschrift 's Hertogenbosch de trein te zijn die we moesten hebben wanneer we naar Den Haag wilden reizen. Het was een sprinter die nu heen en weer reed tussen Den Haag en Gouda, maar die nog steeds van plan was om door te reizen naar Den Bosch. Regelmatig kregen we te horen en op de schermen in de trein te zien dat de treinautomaat dacht dat we in de richting van Utrecht bewogen, terwijl we echt de andere kant opreden. Na de mededeling dat we in Utrecht Overvecht aangekomen waren stapten we uit in de wetenschap, dat het echt Den Haag Centraal was waar we terecht gekomen waren. Ook de weg terug was deze keer boeiend.

WZ.-
SLBO / 10 januari 2018

We waren weer in Pijnacker


Precies een jaar na de vorige algemene jaarvergadering van onze vereniging waren we op de zelfde plaats als toen: in het pannenkoekenhuis De Soete Suikerbol in Pijnacker. Net als een jaar geleden kwamen de leden bijeen voor de algemene jaarvergadering van onze vereniging. Het was dit jaar wat drukker en rumoeriger in het pannenkoekenhuis omdat 11 oktober deze keer op een woensdag viel en de vrije middag voor een groepje schoolkinderen pannenkoeken eten betekende. Van de vereniging SLBO waren 44 leden naar Pijnacker gekomen om (zoals gewoonlijk) niet al te kritisch maar wel zorgvuldig de vergaderstukken van commentaar te voorzien en, waar nodig, een paar vragen op het bestuur af te vuren. Het bestuur was niet compleet aanwezig. Dia was verhinderd en dat gold ook voor Nettie Moors. Nettie nam, net als penningmeester Hans van den Ijssel, geheel overeenkomstig de statuten na negen jaar afscheid van het bestuur. Volgens die statuten waren beiden niet herverkiesbaar meer. Na zijn toelichting op het financieel jaarverslag en de begroting voor 2018, die een andere penningmeester in de praktijk mag gaan invullen, kreeg Hans bloemen en werd hij bedankt voor het werk dat hij had verricht om de verenigingsfinanciën te beheren en het mede-organiseren van de diverse activiteiten tijdens de negen jaar dat hij bestuurslid is geweest. De geuite lof is beslist verdiend, want ook dit jaar hadden de leden van de kascontrolecommissie geen probleem binnen onze boekhouding en het kasbeheer gevonden.

De verdiende loftuitingen voor Nettie worden bewaard tot onze volgende bijeenkomst op 12 december a.s. Het zal wel even wennen worden voor de medebestuursleden en veel van onze leden. Nettie was negen jaar lang het aanspreekpunt voor de leden en velen wisten haar via de mail en de telefoon te vinden. In december komen we daar nog op terug. Dan is er inmiddels een bestuursvergadering geweest waar zowel de oude als de nieuwe bestuursleden bij aanwezig waren en waar de functies in het bestuur opnieuw zijn verdeeld. Want er zijn ook weer twee leden gevonden die de opengevallen bestuursplaatsen gaan innemen. Tijdens de vergadering werden Paul van Riet en Jos van Pelt bij acclamatie gekozen in het bestuur. In december zullen zij zich nader presenteren aan de leden. Onze voorzitter had ook deze keer geen grote problemen: de vergadering verliep zoals meestal zonder conflicten en debatten en hij kon het binnen het tijdschema afsluiten met een blik op onze activiteiten in 2018, het jaar waarin de SLBO tien jaar zal bestaan.

De lunch smaakte net als vorig jaar weer goed: soep naar keuze en lekkere broodjes met naar behoeven koffie, melk en jus d'orange. Na de lunch was er nauwelijks tijd om met elkaar te praten, want in een zaaltje werd de beamer al getest en de microfoon uitgeprobeerd. Tamar van Moolenbeek van de bibliotheek Den Haag en Ayden Dijkstra van de VOB vertelden ons gedurende een uur over de activiteiten van een netwerk binnen de huidige openbare bibliotheek waar wij niet meer geschikt voor zijn: de JBN, het Jonge Bibliothecarissen Netwerk. Deze jonge bibliothecarissen hebben als motto's "kennis - verbinding - delen - innovatie". Dat zijn motto's die niet zo veel verschillen van de trefwoorden die de meesten van ons tijdens onze actieve bibliojaren bezigden, maar het werd al snel duidelijk, dat de middelen van deze jonge bibliothecarissen anno 2017 heel anders zijn dan die waarmee wij hebben getracht om onze doelen te realiseren. Het Netwerk voor jonge medewerkers in de bibliotheeksector organiseert twee keer per jaar inhoudelijke bijeenkomsten voor de aangesloten leden, is te vinden op Facebook en laat ook op het Nationaal Bibliotheek Congres van zich horen. Tijdens het verhaal van Tamar kwamen woorden en begrippen als belangrijk, vindingrijk, glansrijk, fantasierijk en kansrijk voorbij. Samengevat in "de bibliotheek maakt je rijker". Samenwerking zoeken met andere organisaties en instellingen spreekt vanzelf, zo onderstreepte ook Ayden. Hij vertelde ook, dat de VOB, de voortzetting van het oude NBLC, Den Haag heeft verlaten en nu in Utrecht is gevestigd. Die vestiging ligt meer centraal in Nederland en zonder de veelheid aan verschillende werkzaamheden binnen het gebouw van de Koninklijke Bibliotheek is er meer rust en ruimte om met gelijkgestemden contact te hebben. Het lijkt weer leuk te worden om jong te zijn binnen de bibliotheken.

Wij ouderen stelden de bijdragen van de enthousiaste JBN-ers zeer op prijs, maar wij waren daarna toch weer bezig met het constateren dat wij allemaal weer ouder zijn geworden in het afgelopen verenigingsjaar en dat dat bij velen van ons te merken is aan onze gezondheid. Van de mogelijkheid om daarover met elkaar te praten (en natuurlijk ook over kleinkinderen en zo) werd nog ruim gebruik gemaakt. Chris maakte zijn laatste foto's van de dag en wij vertrokken weer met auto's of de Randstadrail. Tot december in de chocoladefabriek!
WZ.

SLBO / 28 oktober 2017

Jonge Bibliothecarissen Netwerk
Na onze algemene ledenvergadering vertelde twee van deze Bibliothecarissen wat dit netwerk inhoud. Hierbij een link naar hun website: jbnnl.wordpress.com

SLBO / 14 oktober 2017

In Memoriam Siem van Hanswijk
Op 18 augustus 2017 is Siem van Hanswijk overleden, de man die jarenlang voor de NBD alle werkzaamheden heeft verricht waarvoor een erkende elektricien noodzakelijk was. Eerst nog vanuit zijn eigen bedrijf en vanaf 1 juni 1983 in vaste dienst als eerste medewerker van de toenmalige Afdeling Techniek. Op dat ogenblik kwam er zeker geen nieuweling bij de NBD in dienst, iedereen kende hem al lang. Dat betekende dat er een vertrouwd en bekend persoon door het inmiddels veel uitgebreidere complex in Leidschendam liep om problemen met spoed te verhelpen. Zo´n iemand had daar zeker een dagtaak. Voordien, toen de NBD nog aanmerkelijk kleiner van omvang was en geen Afdeling Techniek kende, konden wij het nog wel af met iemand die door ons oproepbaar was.

Voor de leiding van het bedrijf was het een geruststellend gevoel dat wij vanaf dat ogenblik een erkende vakman voor elektrotechniek in eigen huis hadden. Iemand met wie wij allang ervaring hadden en die evenzeer ervaring had met ons. Zonder omhaal regelde hij wat geregeld moest worden. Siem was een aangename persoonlijkheid die door ons gezien werd als een rots in de branding en van wie wij zeker waren dat hij elke storing kon verhelpen of -beter nog- elke storing al zo tijdig zag aankomen dat deze helemaal niet verholpen behoefde te worden. Hij had allang maatregelen genomen.

Op 1 juni 1993 heeft Siem gebruik gemaakt van de toen geldende Tijdelijke Uittredingsregeling Openbare Bibliotheken (TUROB), waarna hij in eigen kring nog bezig is geweest om zich nuttig te maken met zijn kennis en ervaring. Op 84-jarige leeftijd is hij uit ons midden verdwenen nadat hij sedert het oprichten van de SLBO nog veelvuldig de bijeenkomsten had bezocht en aan activiteiten had deelgenomen. Als overgroot-opa laat hij een ruime familiekring na, die hem ongetwijfeld heel erg zal missen.
AB

SLBO / 8 september 2017

Bestuur
Onze bestuursleden Nettie Moors (secretaris) en Hans van den IJssel (penningmeester) hebben er drie termijnen op zitten en moeten volgens ons huishoudelijk reglement nu aftreden. Wij zoeken dus twee nieuwe enthousiaste bestuursleden die zich de komende jaren willen inzetten om enkele bijeenkomsten per jaar te (helpen) organiseren en de vereniging tot verdere bloei te brengen. In de Algemene Ledenvergadering van 11 oktober a.s. zal de verkiezing van nieuwe bestuursleden plaatsvinden. Daarom deze oproep: stel je kandidaat! Dat kan door een telefoontje of een email naar Gerard van Dijk (tel 070 3683022 of gerard-van-dijk@planet.nl) is voldoende. Eventueel kunnen kandidaten zich nog tot voor de aanvang van de vergadering (schriftelijk bij het bestuur) melden, maar het is veel beter dit vooraf goed voor te bereiden. Dus twijfel niet en zeg "ja" en meld je aan voor ons bestuur!

Nieuw lid
We verwelkomen Inge van Asperen. Ze werkte bij de VOB. Aanvankelijk als directiesecretaris en na de ontvlechting in 2010 ook als beleidsadviseur.

Piet Groenewegen in Memoriam
Langs een grote omweg en met vertraging kreeg onze vereniging bericht dat Piet Groenewegen op 27 november 2016 op 93-jarige leeftijd is overleden. Sedert 1988, het jaar waarin hij recht kreeg op AOW -Piet Groenewegen was geboren op 24 september 1923-, trad hij in dienst bij de NBD als "oproepportier". Er waren twee portiers in vaste dienst, van wie de ene ´s morgens vóór de eerste werknemers binnenkwamen aan zijn taak begon en de andere aan het einde van de dag als laatste het pand in Leidschendam afsloot. Uiteraard waren die portiers weleens verhinderd of namen ze vakantiedagen op. Piet Groenewegen, een aangetrouwde neef van onze vaste portier Dries de Groot, verving hen dan.

Hoewel hij dus niet met regelmaat aanwezig was kende iedereen Piet en Piet kende iedereen. Zoals het portiers betaamt hield hij van een praatje en mocht hij graag vertellen over zijn verleden in het beurtvaart- en transportbedrijf dat hij samen met zijn broer bestierde. Heen- en weervaren tussen Leiden en Amsterdam had zijn leven beheerst. Toen de SLBO in 2008 werd opgericht toonde hij onmiddellijk belangstelling en wilde hij graag lid worden en geïnformeerd blijven over alle activiteiten. Zijn leeftijd maakte het hem toen echter al niet meer mogelijk om naar onze bijeenkomsten komen.

In Piet Groenewegen verliest onze vereniging een belangstellend lid. Iemand die graag tot het laatst toe op de hoogte wilde blijven van de gang van zaken bij NBD, respectievelijk NBD Biblion en bij de collega´s die hij er in zijn werkzame periode gekend had. Deze zullen zich hem herinneren als iemand, die met plezier en inzet zijn taken vervulde en deel uitmaakte van het groter geheel.
A. Blom

SLBO / 7 augustus 2017

Jaarvergadering
Om vast te noteren: de jaarvergadering van onze vereniging vindt dit jaar plaats op woensdag 11 oktober. De vergadering zal (net als in 2016) gehouden worden in Pijnacker. Veel meer nieuws hierover volgt eind augustus.

SLBO / 10 juli 2017

Boek van Wim Keizer
Bij veel van onze leden zal de naam Wim Keizer nog wel bekend zijn. Zij herinneren hem als een altijd kritische commentator op gebeurtenissen in de openbare bibliotheekwereld, die hij duidelijk maar ook persoonlijk en meestal opbouwend beschreef in de vele bladen en andere media waarover die bibliotheekwereld beschikte. Sinds 2001 waren zijn commentaren maandelijks te lezen in Bibliotheekblad. Wim Keizer is in 2014 met pensioen gegaan, maar dat wil niet zeggen, dat hij is opgehouden met schrijven over het bibliotheekgebeuren. Op 11 mei presenteerde hij het resultaat van zijn geschrijf: het boek "Twintig jaar bibliotheekvernieuwing" met de duidelijke ondertitel "halfslachtige poging tot focus, tempo en regie". De toon is duidelijk: Wim is nog niets van zijn kritische visie op het bibliotheekgebeuren kwijt geraakt. Het boek begint bij de strategienota van het NBLC uit 1995 en volgt de ontwikkelingen tot aan de Wet op de openbare bibliotheekvoorzieningen van 2015. Centraal in het boek staan vraaggesprekken met vijf personen die in de afgekopen twintig jaar invloed op de ontwikkelingen hebben gehad of die op zijn minst pogingen daartoe gedaan hebben. Zoals altijd zijn de teksten van Wim Keizer duidelijk en goed geschreven. Leden van de SLBO die nog eens willen lezen over wat enkelen van hen de laatste decennia is overkomen of die samen met Wim het hoofd willen schudden over of dat nu allemaal wel nodig was en over wat het nu eigenlijk heeft opgeleverd kan dit boek van harte worden aanbevolen. Informatie over de presentatie van het boek is te lezen op http://www.bibliotheekblad.nl/rubrieken/artikel/1000007944
Het boek is te bestellen bij N.E. Brand: nellybrand49@gmail.com. De prijs is 14 euro plus de portokosten (in Nederland 3,95 euro).
W.

Nieuw lid
Er heeft zich in de eerste helft van 2017 nog maar één nieuw lid aangemeld. Dat is Marian Koren. Vanaf 1979 heeft ze heel wat functies gehad in onze bibliotheekinstituten. Ze was o.a secretaris van de Stichting PBC's, directiesecretaris en later hoofd van de Dienst Directie van het NBLC, hoofd van het Wetenschappelijk Bureau van de VOB en directeur van FOBID Netherlands Library Forum. Zij is officieel per 1 juni met pensioen.

Mevrouw Spijkers-Janssesn overleden
Ons lid mevrouw Spijkers-Janssens is op 18 maart 2017 in Tilburg overleden. Zij werd 86 jaar. Mevrouw Spijkers werd lid van onze vereniging omdat haar echtgenoot heeft gewerkt bij Jan van Laarhoven Boeken te Tilburg. De heer Spijkers was al overleden ten tijde van de oprichting van onze vereniging. Mevrouw Spijkers heeft onze bijeenkomsten nooit bezocht, we hebben dan ook niet persoonlijk met haar kunnen kennismaken. Ook aan onze voorjaarsexcursie naar Tilburg kon zij door haar slechte gezondheid niet deelnemen.

Rob Blei en de OR
Ons in januari overleden lid en oud-collega Rob Blei heeft heel wat jaren in de ondernemingsraad van het NBLC gezeten. Zijn medelid Christine Kliphuis heeft ons een paar herinneringen en foto's uit die tijd gestuurd. Ze zijn te vinden in de rubriek POST.

SLBO / 28 juni 2017

Samen auto's bekijken
Op dinsdagochtend 18 april ontmoetten ruim veertig SLBO'ers elkaar in het als dorpsplein ingerichte restaurant van het Louwman automuseum aan de Leidsestraatweg. Het eerste half uur werd, zoals gebruikelijk, benut om elkaar weer van alles te vertellen over gezondheid, narigheid, blijheid en - wanneer aanwezig - kleinkinderen. Over de eigen kinderen wordt zelden meer verteld dan dat ze aan het werk zijn en het druk hebben. Wij zijn de oude biblioknarren, die tijd hebben om op een doordeweekse dinsdag naar oude auto's te gaan kijken. Oude auto's genoeg in het ruim opgezette museumpand van, zoals onze deskundige en enthousiaste rondleider hem noemde, "meneer Louwman". Meneer Louwman breidde de door zijn vader gestarte autoverzameling met vakkennis en voorzien van de noodzakelijke geldmiddelen gestadig uit. Volgens Arie Pronk (een van de oud-NBLC'ers, die veertig jaar geleden in het kader van de Golden Trip het oude automuseum in het bekende pand aan de Veurse Straatweg bezochten) is er nu veel meer te zien dan toen.

We zagen stoomauto's, vroege elektrische auto's, paardloze rijtuigen, Spijkers (inclusief een model van het Spijker vliegtuig), Ferrari's (waarbij een groene, met als nummerbord AA-17), Fords, Hispano-Suiza's, Formule 1 wagens, voorlopers van de VW-kever, auto's van maharadja's, kleine auto's, veel hele grote auto's, twee zwane-auto's (vond ik persoonlijk wel leuk), een grote oude brandweerauto enz. enz. enz. en alles in haast perfecte staat. Ter afwisseling ook oude affiches, herinneringsmedailles, oude auto-souvenirs, porseleinen bordjes met een auto-afbeelding, radiatordoppen met hele beeldhouwwerken erop en de cabine van een zeppelin. Er was heel veel te zien en te leren en de rondleiding duurde dan ook behoorlijk lang. Terug in het restaurant lieten we ons de soep, het brood, de melk en de koffie en het fruit goed smaken. Tegen drie uur vertrok bijna iedereen weer en was er voor een paar van de organisatoren nog even tijd om na te praten. Hun conclusie was, dat het best geslaagd was geweest al waren ze het er wel over eens, dat wat meer budget, een autobus (!) en een meer boekgerichte bestemming te prefereren waren geweest. Wie weet, misschien weer in 2018? In elk geval vertrok ik rond half vier, na nog even gekeken te hebben naar mijn eigen persoonlijke favoriet (de Tatra in de hal, een van de weinige top-auto's waar ik ooit - in 1961- in heb gereden) tevreden, maar moe weer naar huis. Vanzelfsprekend op de fiets.
WZ.-

SLBO / 3 mei 2017


Voorjaarsexcursie 2017
We blijven dit jaar op 18 april vrij dicht bij huis: onze bestemming is het Louwman Automuseum. De oude NBLC'ers bezochten het automuseum al eerder. In 1977 vond een van de meer memorabele "dagjes uit" van het NBLC plaats. De dag had een titel: The golden trip. Dat vond zijn oorzaak in het feit, dat onze eerste bestemming De Gouden Leeuw in Voorschoten was en onze laatste bestemming van de dag "De Gouden Haan" aan de Leyweg in Den Haag. De excursie van deze dag vond plaats op het adres Veurse Straatweg 280 in Leidschendam. Daar was toen nog niet de NBD gevestigd, maar het Louwman Automuseum. Op deze site is in het archief te zien wat wij daar deden. Nu gaan we, 40 jaar later, opnieuw kijken naar de inmiddels flink gegroeide autoverzameling in het nieuwe museum aan de Wassenaarse weg. In elk geval is het voor mij een herhaling van zetten: in 1977 zat ik ook al in het organisatiecomité.

Wolter v.d. Zwaan.-


De Nederlandse Bibliotheek Dienst en het Louwman Museum
Tussen de Nederlandse Bibliotheek Dienst en het Louwman Museum bestaat een verband, dat misschien niet iedereen helder voor ogen staat. Lang vóór de oprichting van de NBD (in 1970) stichtten de Heren P.W. Louwman en A. Parqui in 1923 een bedrijf dat zich bezig hield met het importeren van producten van het automerk Dodge. In 1934 schafte Pieter Louwman een 20-jarig exemplaar van dit merk aan, dat de grondslag ging vormen van een verzameling historische automobielen. In 1969 nam de Familie Louwman een belangrijke verzameling historische voertuigen uit Driebergen over en opende men in hetzelfde jaar het "Nationaal Automobiel Museum", Veursestraatweg 280 te Leidschendam. Sedert 1964 was "Louwman & Parqui" al op dit adres gevestigd als dealer voor Toyota. De Gemeente Voorschoten bood in het begin van de tachtiger jaren geen mogelijkheden voor uitbreiding van het complex zodat het bedrijf naar Raamsdonkveer verhuisde en ook de verzameling naar die plaats meenam.

De toenmalige Stichting NBD had evenzeer ruimte nodig voor uitbreiding en kocht op 30 juni 1981 het terrein en de opstallen. Na een grondige aanpassing van de gebouwen werd het complex in oktober 1982 in gebruik genomen. Het collectioneren van auto´s ging over in ondersteuning van het collectioneren van boeken en audiovisuele media voor Openbare Bibliotheken. Op dat ogenblik beschikte de NBD over "een zee van ruimte" want voor het eerst overschreed het bedrijf toen de grens van honderd medewerkers. Wie later in Leidschendam gewerkt heeft zal zich herinneren hoezeer de populatie er groeide.

Om het verhaal af te maken: inmiddels tot "Louwman Groep" omgedoopt scheidde men het Museum van de overige activiteiten en werd de automobielverzameling naar een nieuw gebouw in Den Haag gebracht, dat op 3 juli 2010 als "Louwman Museum" door Koningin Beatrix geopend werd.

Aart Blom

SLBO / 6 maart 2017

Rob Blei
Op 28 januari is Rob Blei aan een hartstilstand overleden, hij was slechts 65 jaar oud. Rob heeft bijna zijn hele arbeidzame leven gewerkt bij het NBLC, de opvolgers en dus uiteindelijk bij NBD Biblion. De rode draad door zijn loopbaan was ICT.

Toen Rob in 1978 bij het NBLC begon te werken stond de automatisering nog in de kinderschoenen. De Openbare Bibliotheken begonnen zich toen net te oriönteren op geautomatiseerde uitleen- en catalogussystemen. Rob Kooyman was de enige medewerker bij het NBLC die verstand had van automatisering en die de bibliotheken kon voorlichten over deze nieuwe ontwikkelingen. Rob Blei werd aangetrokken omdat er behoefte was aan meer deskundigheid op dit gebied bij het NBLC. In het begin was er nog even de illusie dat de automatisering landelijk kon worden gecoördineerd. Maar binnen de korstte keren, in de bekende traditie van de Openbare Bibliotheken , buitelde men over elkaar om allerlei verschillende systemen aan te schaffen.

Het gaat hier echt over het prille begin van de automatisering. Data werd nog opgeslagen op ponskaart en op tape. Rob heeft het allemaal meegemaakt. De eerste kantoor PC, de eerste online raadpleegbare databases, de CD ROM, de prille opkomst van het Internet. Het begin van de digitale dienstverlening van het NBLC met titelbeschrijvingen op tape. Databases als de LITErom op CD ROM en later online raadpleegbaar. Rob was bij al deze ontwikkelingen betrokken. Het is nu nauwelijks meer voor te stellen welke ingrijpende veranderingen in deze jaren hebben plaatsgevonden. Het NBLC kreeg in 1980 een afdeling Automatisering, waar ook Rob deel van uitmaakte. Rob heeft zich zowel met de interne automatisering bezig gehouden als met de automatisering bij de bibliotheken. De automatisering op deze twee terreinen werd ook steeds meer met elkaar verknoopt.

Rob was een zeer nauwkeurige automatiseerder, hij had diepgaande kennis van de materie en wist tot in de details waar hij het over had. Zoals bij veel automatiseerders was de keerzijde van deze deskundigheid ook een dosis eigenwijsheid die hem niet altijd in dank werd afgenomen.

Rob was wel een geheel atypische automatiseerder. Hij was namelijk ook iemand die alle politieke/strategische ontwikkelingen in de bibliotheeksector uiterst gedegen bijhield. Rob was een van de best geïnformeerde medewerkers. Hij kon over elke ontwikkeling meepraten. Hij las, ongetwijfeld samen met Sonja op de bank, elke beleidsnota, elk rapport, bezocht alle relevante websites en las alle tijdschriften.

Een andere passie van Rob was het pensioenfonds van de Openbare Bibliotheken. In een tijd dat niemand zich interesseerde voor pensioenen is Rob zich hierin gaan verdiepen. Ook bij dit onderwerp weer met zijn gebruikelijke gedegenheid en nauwkeurigheid. Al snel was de Rob de vraagbaak geworden voor iedere collega met een pensioenvraag. Deze deskundigheid resulteerde uiteindelijk in de formele deelname van Rob aan een van de organen van het Pensioenfonds.

Het is buitengewoon triest dat Rob maar zo kort van zijn pensioen heeft kunnen genieten.

Wilco de Gier

SLBO / 10 februari 2017

Winterlunch in de herfst
Voor een paar van onze leden begon deze 1e december helemaal verkeerd. Het waren leden die binnen Den Haag afhankelijk waren van het openbaar vervoer om bij de plaats van onze vroege winterlunch te komen. Die plaats was de School voor Horeca van Het ROC Mondriaan Hospitalty Center in de Koningin Marialaan in het Bezuidenhout. Persoonlijk ben ik een duidelijke tegenstander van de tegenwoordige mode om Nederlandse instellingen aan te duiden met een Engelse naam. Wij wonen tenslotte in Nederland en de taal in Nederland is Nederlands. Maar men zal er wel een reden voor hebben. In elk geval was het woord dat ik uitte bij de tramhalte (ook ik was op deze dag min of meer afhankelijk van het openbaar vervoer) een Engelstalig woord van het soort dat in Amerikaanse tv-programma's altijd wordt vervangen door een piep. De chauffeurs en trambestuurders van de HTM hadden uitgerekend deze ochtend uitgezocht om totaal onverwacht een protestwerkoverleg te houden over de nieuwe dienstroosters. Waarom de klanten van de HTM daar de slachtoffers van moesten worden is mij niet duidelijk geworden. Maar zo'n zes leden die zich hadden aangemeld voor de lunch en die ver van het centrum wonen lukte het niet om vervangend vervoer te vinden want taxi's waren er ook nauwelijks.

De eigen vervoerders en de leden die wel een oplossing voor hun vervoersprobleem hadden gevonden verzamelden zich in een zaaltje van de school voor een extra ledenvergadering die nodig was geworden door het beëindigen van de subsidie van NBD Biblion voor de vereniging. Onze penningmeester lichtte zijn nieuwe begroting toe. Het wordt allemaal wat soberder en de bijdragen die de leden zullen moeten gaan betalen voor de activiteiten waaraan zij willen meedoen zullen wat hoger worden. De contributie zal echter niet verhoogd worden. Na een korte discussie werd besloten dat het bestuur een brief aan NBD Bibliondirectuur Leermakers zal sturen waarin de NBD Biblion wordt bedankt voor de financiële steun die wij de afgelopen jaren hebben ontvangen en tevens de hoop wordt verwoord dat wij wanneer het met NBD Biblion in de toekomst weer beter zal gaan wij weer eens voor steun mogen aankloppen. Optimisme is nooit weg.

Het tweede programmapunt dat aan de eerste hap van de lunch vooraf ging was een lezing over wat er allemaal rond de openbare bibliotheken gedaan gaat worden binnen de Koninklijke Bibliotheek. Heleen van Manen van de KB loodste ons door de vele activiteiten en de toekomstverwachtingen voor de bibliotheken in een tijd waarin minder gelezen wordt maar wel op vele andere manieren van de bibliotheken gebruik gemaakt zal worden heen. Het wordt een echte belevingswereld waarin toch een heleboel punten voorkomen die met name de oud-NBLC'ers bekend voorkwamen. Met knorrende magen begaf het gezelschap zich even na één uur naar het grote restaurant met uitzicht op de open keuken waar wij gingen proeven van de proeve van bekwaamheid van de toekomstige keukenprinsen en -prinsessen. Mevrouw Janssen, die duidelijk centraal aanwezig was en die door de leerlingen aangesproken moet worden met "mevrouw" vertelde wat ons te wachten stond en daarna werd de wijn uitgeschonken en de lunch geserveerd door keurig in zwart/wit gestoken vriendelijk en zorgzaam leerlingpersoneel. De pompoensoep, de kabeljauw met garnering (voor de niet vis- en niet vleeseters was er een kleurrijk paprikagerecht) en kaneelijs toe. Het smaakte allemaal uitstekend en men was er goed in gelaagd om de vele smaken te combineren. Erg veel tijd om na te blijven was er niet want de school ging op deze eerste december al vroeg dicht. Maar we hadden weer ruim gelegenheid gehad om tussen de programmapunten en de lunch in met elkaar te praten over wat ons in de afgelopen maanden was overkomen. Om kwart over drie gingen de bijna 70 deelnemers voorzien van een mooie schoolbrochure vol bijzondere recepten weer huiswaarts. De trams en bussen reden gelukkig weer.

W.-

SLBO / 14 december 2016

Nieuw bestuur
Op 31 oktober 2016 vond in Leidschendam een bijzondere bestuursvergadering plaats. Er werd afscheid genomen van de afgetreden bestuursleden Mieke van den Besselaar en Aart Blom en de nieuwe bestuursleden Rian van de Sande en Gerard van Dijk werden welkom geheten. Zij vielen wel met hun neus in de boter, want het belangrijkste onderwerp van de vergadering was de enkele dagen eerder ontvangen brief van NBD Biblion waarin ons werd medegedeeld dat onze vereniging met ingang van 2017 geen subsidie meer van NBD Biblion zal ontvangen. Onze penningmeester had hier al een beetje rekening mee gehouden zodat hij al aan een alternatieve begroting had gewerkt. Deze begroting zal met de leden worden besproken op een ingelaste korte ledenvergadering voorafgaande aan onze herfstige winterlunch op 1 december. Deze bijeenkomst begint nu om 11.30 uur.

SLBO / 28 november 2016

De Algemene Ledenvergadering van dinsdag 11 oktober 2016
Op deze mooie maar wel wat koele dinsdag hadden vijftig leden van de vereniging en vier begeleiders de weg naar de Soete Suikerbol in Pijnacker weten te vinden. De leden met een jeugdbibliotheekverleden vonden zich vanzelfsprekend meteen thuis in deze herinnering aan W.G. van der Hulst, maar ook de overige leden voelden zich welkom in dit rustiek ingerichte pannenkoekenrestaurant waar ook (zo bleek uit het bord bij de ingang) andere etenswaren gereserveerd worden. Wij kwamen natuurlijk voor die andere etenswaren. Het bescheiden soepje smaakte goed, de broodjes waren smakelijk (en er waren er meer dan genoeg) en de koffie. thee, melk, karnemelk en jus werden door het vriendelijke personeel in de juiste koppen en glazen geschonken. Tussendoor was er natuurlijk weer gelegenheid om elkaar op de hoogte te brengen van het wel en wee van de laatste maanden en de gebeurtenissen met kleinkinderen en andere familieleden.

Maar dit was geen pure gezelliheidsbijeenkomst, maar onze jaarlijkse algemene ledenvergadering. Men had de vergaderstukken ontvangen per mail of per post en voorzitter Arie Versloot opende de vergadering bijna op het voorziene uur van kwart over twee. Nu zou een onbekende mogelijk verwachten dat de spanning te snijden zou zijn, maar de SLBO-leden weten wel beter. Meestal gaat het bij onze vergaderingen om hamerstukken die door de voorzitter en de overige bestuursleden in een hoog tempo worden behandeld. Enige tijd nam de informatie van de penningmeester over het krimpen van de bijdrage van NBD Biblion. De verandering in de economische positie van NBD Biblion uit zich o.a. in het afschaffen van het kerstpakket en dat geldt ook voor het pakket (bon en krans) dat aan onze leden werd gegeven. Veel meer over het wel en wee van onze vroegere werkgever vernamen wij later van de gastspreker van deze bijeenkomst, René Leermakers. Het andere agendapunt dat enige tijd in beslag nam was het statutair aftreden van twee bestuursleden en het kiezen van twee opvolgers. Voor de eerste keer traden twee van onze bestuursleden van het eerste uur af: Mieke van den Besselaar en Aad Blom. Volgens de statuten waren zij niet herkiesbaar. Er hadden zich drie kandidaten voor het bestuur gemeld. Een van hen, Paul van Riet, had aangegeven dat hij in zo'n geval zijn kandidatuur best wilde opschuiven naar 2017. Zonder afkeurende geluiden werden dus Rian van der Sande en Gerard van Dijk bij stilzwijgende acclamatie benoemd in het bestuur. Zij zullen hun bestuurlijke werkzaamheden aanvangen bij de eerstvolgende bestuursvergadering op 31 oktober. Daarna werd er nog gesproken over de komende winterlunch die ook wel kerstlunch wordt genoemd, waarbij duidelijk werd dat dit jaar deze lunch noch in de winter noch in de kerstperiode zal georganiseerd worden, maar al op 1 december. De voorzitter, die de gastspreker al achter in de zaal had gesignaleerd, sloot de vergadering op het voorziene uur. Zonder hamer deze keer want die had niemand meegenomen.

Gastspreker René Leermakers, die sinds augustsus 2015 directeur is van NBD Biblion, moest zich eerst bezig houden met een probleem dat bij alle sprekers die zich visueel willen ondersteunen bekend is: de meegenomen laptop is nooit direct compatibel met de aanwezige beamer. Maar met hulp van Chris Duijndam en de kok/alleskunner van de Soete Suikerbol paste het na tien minuten perfect. In een duidelijk en helder betoog voerde de spreker ons langs de problemen die hij tegen was gekomen, de vele (meestal negatieve) invloeden van buiten maar vooral met de gekozen oplossingen waarin de suggesties van de werknemers duidelijk serieus worden genomen. Het werd ons duidelijk, dat NBD Biblion nieuwe richtingen inslaat in een ander tempo dan voorheen en met een hedendaagse markt- en klantgerichte aanpak. Dat heeft helaas ook banen gekost al is op het internet duidelijk te vinden dat er voor nieuwe functies ook nieuwe mensen gezocht worden. Na de beantwoording van vele vragen bleef er bij een deel van de aanwezigen wel de verzuchting over "blij dat ik met pensioen ben". In ieder geval waren wij weer helemaal bijgepraat over wat er allemaal bij de vroegere werkgever aan de hand is.

Traditioneel werd de bijeenkomst afgesloten met een drankje en nog veel gepraat. Het was al ver na vijf uur toen de laatste SLBO-ers de Soete Suikerbol verlieten om zich in het spitsuurverkeer te begeven. En ook daar hebben de meesten van ons tegenwoordig geen last meer van. Zoals gebruikelijk staan de foto's in het foto-album.

W.-

SLBO / 15 oktober 2016

Nieuw lid
Ons nieuwe lid is Chrstine Kliphuis. Zij ging in 1980 werken bij het NBLC als secretaresse van de stafmedewerkers van de Dienst Directie. Zij verrichte ook werkzaamheden voor de WOB en werd later secretaresse van o.a. adjunct-directeur Marie-Louise Groenland. Vanaf 1985 was Christine redacteur en journalistiek medewerker bij ABZ waar zij veel aandacht kon schenken aan de introductie van de nieuwe digitale informatievoorziening. De meeste NBLC'ers zullen zich Christine herinneren als altijd actief bestuursid van de personeelsvereniging , als lid van de OR en als onmisbaar lid van het NBLC-cabaret. Na haar NBLC-tijd werkte zij o.a. als pr-medewerker en als mediator. Ook schreef ze 19 jeugdboeken en een boek voor volwassenen.

SLBO / 4 november 2016

Nieuw lid
We kunnen weer een nieuw lid verwelkomen. Het is Gerry Groot die 19 jaar gewerkt heeft bij NBLC en NBD Biblion als bibliograaf en als hoofd van de bibliografische afdeling. Gerry is op 1 juli met pensioen gegaan.

Bij het overlijden van Jos van Spelde (waarvan bericht ontvangen op 10 augustus 2016)
Toen de NBD (nog aan de Waldorpstraat in Den Haag) begon te groeien van enkele tientallen medewerkers tot behoorlijk wat meer, kregen van der Hoeven en ik, net als de andere diensthoofden die er toen waren, steeds sterker het gevoel dat we tekortschoten in contacten met, en zo nodig begeleiding van, onze medewerkers. Met name voor degenen die hier duidelijk behoefte aan toonden.

We waren groot genoeg geworden om een Hoofd Personeelszaken aan te trekken. In een kort eerste experiment leerden we dat discretie een zeer belangrijke eigenschap is voor iemand die de Personeelszaken behartigt. Jos van Spelde, die tot haar pensioen door bijna iedereen heel keurig als Mevrouw van Spelde werd aangesproken, kwam vervolgens binnen en heeft ons in dat opzicht nooit teleurgesteld. Vanaf 11 augustus 1980 moest ze gaan pionieren voor een stafdienst die het bedrijf nog niet eerder gekend had en waar we geen echt duidelijk programma van eisen voor hadden. Mevrouw van Spelde had langjarige ervaring in het bedrijfsmaatschappelijk werk. Het is duidelijk zij met name dat aspect van personeelszaken ook bij de NBD ging uitbouwen. Ze was een persoonlijkheid die uitstekend contact kon leggen met de medewerkers die behoefte hadden aan ondersteuning bij hun functioneren in het bedrijf en in de maatschappij. In die jaren kreeg de NBD nogal wat nieuw personeel binnen dat nog niet eerder in Nederland gewerkt had. Al met al hadden we een ruime kring werknemers in huis die een luisterend oor en hulp om de weg te vinden in de wirwar van instanties en gebruiken waar ze mee te maken kregen op prijs stelde. Zowel oudgedienden als nieuwkomers vonden in Mevrouw van Spelde een vertrouwenspersoon bij wie ze hun hart konden uitstorten.

Toen de NBD naar Leidschendam verhuisde, kreeg ze een spreekkamer aan een gang met veel passanten. Op haar verzoek werd die kamer volledig met dik schuimrubber gecapitonneerd om elk geluid dat daar naar buiten zou kunnen komen af te schermen. Naar haar eigen zeggen ging het nogal eens emotioneel toe bij personeelszaken en daar hoefde niemand iets van te weten. Haar maatschappelijke betrokkenheid bij het wel en wee van onze medewerkers, maar ook van hun kinderen, ouders, kleinkinderen en grootouders leidde wel tot een levendige discussie over de vraag hoe ver het bedrijf moest gaan om oplossingen te vinden voor hun relationele, opvoedkundige en financiële problemen. Het blijft een waarheid als een koe: als iemand thuis moeilijkheden heeft (met zichzelf of met zijn nabije omgeving) ondervindt het bedrijf daar snel de weerslag van in de vorm van hoog ziekteverzuim of minder goede werkprestaties. In de groeiperiode van de NBD was dit een wezenlijk punt. Op 1 april 1994 maakte ze gebruik van de toen geldende vervroegde uittredingsregeling (VUT).

Naast grote inzet voor het welbevinden van de NBD-ers leverde Jos van Spelde ook een bijna bovenmenselijke prestatie voor haar gehandicapte zoon, die op grote afstand van de Randstad in een inrichting werd verpleegd. Elke woensdag en zondag reed ze naar hem toe, hij zou te zeer van streek raken als ze het bezoek een keer oversloeg. Dat betekende: nooit langer voor vakantie van huis dan drie dagen, nooit zelf ziek zijn, sneeuw en ijs geen beletsel. Jos van Spelde was een bijzondere vrouw, die voor een deel van de NBD-ers een veel vergaandere betekenis heeft gehad dan je in de regel van een personeelsfunctionaris zou verwachten. Het is betreurenswaardig, dat ze na haar pensionering al snel door ziekte weinig heeft kunnen profiteren van de vrije tijd die zich toen voor haar ontvouwde. Veel NBD-ers zullen haar nog lang in herinnering houden. Haar leven heeft zin gehad.

Aart Blom

SLBO / 19 augustus 2016

Maartje Haasbeek overleden op 9 juli 2016.
Als je van iemand dacht dat zij nog jarenlang in ons midden zou zijn, blijmoedig, positief en praktisch eeuwigdurend de strijd tegen ziekte en ongemak voortzettend, dan was het Maartje Haasbeek wel. Wanneer je haar belde ging het altijd stukken beter dan eerst, zouden er nieuwe behandelingen komen, die ongetwijfeld verbetering gingen brengen en moesten we nodig weer eens bijpraten.

Bij de oprichting van de NBD in 1970 was de Bibliotheekboekhandel Haasbeek al sinds jaar en dag een belangrijke speler op het terrein van ¨gereedgemaakte¨ boeken voor openbare bibliotheken. De eerste twintig jaar bleef dat zo. De NBD kreeg langzamerhand de meeste OB-en in Nederland als klant voor het nieuwe boekenaanbod maar Haasbeek was sterk in het leveren van reeds eerder aangeboden titels, die de NBD in die tijd niet na-leverde. Bovendien was toen de heersende leer, dat een bibliotheek eigenlijk pas een titel in de collectie mocht opnemen als er een aanschafbeoordeling was verschenen en de titel op de juiste wijze was beschreven. Gaandeweg veranderde die opvatting. Bibliotheken vroegen na-levering van reeds eerder aangeboden titels en het werd (heel voorzichtig) mogelijk veelgevraagde nieuwe titels al te leveren vóórdat de doordachte en verantwoorde titelbeschrijving en beoordeling helemaal af was. Ook was de NBD in de positie te investeren in automatisering. Voor een kleiner bedrijf als Bibliotheekboekhandel Haasbeek was dit veel lastiger. De verlangens van de bibliotheken daarentegen werden op dit gebied steeds omvangrijker.

Om een lang verhaal kort te maken, in 1989 nam de Stichting NBD de Bibliotheekboekhandel Haasbeek over. Een ingewikkelde overgangsperiode volgde waarin zowel de automatiserings-systemen van beide bedrijven gelijkgetrokken moesten worden als de cultuurverschillen zo goed mogelijk gladgestreken. De NBD probeerde voor zoveel mogelijk werknemers uit Alphen een plek te vinden in Leidschendam, maar het was onvermijdelijk dat er ook ontslagen moesten worden aangevraagd. En dat is een akelig proces.

Maartje werd het grote voorbeeld van voortreffelijk geslaagde integratie! Het zal voor haar zeker niet meegevallen zijn om een eigen bedrijf met hechte onderlinge binding op te geven en zich aan te passen in een veel groter en ook wel formeler en dwingender geheel. Met verbazing en bewondering heb ik toegekeken, hoe haar dat gelukt is. Hoe Maartje een belangrijke en onmisbare eigen positie veroverde in een heel anders gestructureerd bedrijf. Van de Bibliotheekboekhandel Haasbeek in het algemeen en van Maartje in het bijzonder leerden wij bij de NBD hoe je de omgang met de klanten toch een persoonlijk cachet kunt proberen te geven al gaat de communicatie in hoofdzaak via dozen, facturen en de giro. Maartje ging volop deel uitmaken van het sociale leven bij de NBD en hield ook na haar uittreding (als ik mij goed herinner wat nà haar 65ste verjaardag! ) allerlei contacten aan.

Omdat ze naar eigen zeggen al op vierjarige leeftijd aan het werk werd gezet in de boekhandel van haar ouders, hebben wij op een zelden voorkomend moment reeds haar 50-jarig jubileum in het boekenvak kunnen vieren. Het spijt mij enorm dat we nu allemaal haar negentig of honderdjarig jubileum zullen missen. Voor haar kinderen en kleinkinderen is het verlies echter des te groter, omdat er uit hun dagelijkse omgeving een heel bijzondere persoonlijkheid is verdwenen.

Aart Blom

Het laatste woord: Steef Stalenhoef overleden.
Op 3 juli bedankte Steef Stalenhoef in zijn blog iedereen die de laatste jaren aandacht aan hem geschonken had. Het was zijn laatste blog en hij wist dat. Een paar dagen later is hij overleden aan de gevolgen van de spierziekte ALS. Ruim vijf jaar geleden werd de ziekte bij hem vastgesteld. Aan die ziekte is niet veel te doen. De mogelijkheden van het lichaam worden langzaam maar onherroepelijk kleiner. In de artikelen van zijn blog kunnen we die krimpende mogelijkheden in Steefs leven nalezen. Aan het eind voelde hij zich een gevangene in zijn eigen lichaam. Communictie, juist een van Steefs sterkste punten, werd vrijwel onmogelijk, zeker toen het spreken niet meer ging. Uit de blogs spreekt echter nog iets anders. Steef was van nature een optimist. Ook in de situaties waarin het steeds minder ging kwam dat aangeboren optimisme naar voren. Het is te verwoorden als kijk wat er nog wel gaat en maak daar het beste van.

De optimistische instelling was een van de redenen waardoor het tussen Steef en mij altijd zo goed ging in de tien jaren waarin wij bij NBLC en NBD hebben samengewerkt. Wij dachten en handelden vaak in de zelfde richting. In de eerste plaats waren wij beiden geen bibliothecaris: wij kwamen uit het bedrijfsleven. Maar misschien waren bepaalde overeenkomsten in ons verleden nog belangrijker. Hij was vier jaar ouder dan ik, maar wij hadden onze jeugd in dezelfde buurt in Amsterdam beleefd. Als kind zong hij in het kerkkoor van dezelfde kerk als waar ik een paar keer met het jongenskoor van de muziekschool van het conservatorium gezongen heb in de Mattheus- en Johannes Passion. Later woonde hij op de Ceintuurbaan vlak bij de plaats waar ik als klaar-over medescholieren hielp om de straat over te steken op weg naar school. En nog later werkte hij bij een bedrijf in dezelfde straat als waar mijn vriendin woonde.

Steef kwam in 1980 bij het NBLC als adviseur microvormen. Al een paar maanden later werd hij benoemd tot hoofd van de dienst Audiovisuele media en daardoor mijn hoofd van dienst. Samen hebben we o.a. de CD bij de bibliotheken geïntroduceerd. Steef had wel een probleem: hij vond het schrijven van rapporten e.d. moeilijk. Ik ben dan ook meerdere keren in stilte actief geweest als zijn ghostwriter. Hij was daar dankbaar voor, maar het ergerde hem ook dat hij zoveel moeite had met het schriftelijk verwoorden van wat hij dacht en voelde. Later is hij daarom cursussen gaan volgen in creatief schrijven. Uit de boeiende stukken op zijn blog blijkt dat die lessen heel succesvol zijn geweest.

Na zo'n vijf jaar deed Steef iets ongehoords. Hij deed iets dat volgens mij niemand anders ooit heeft gedaan. Hij ging weg bij het NBLC en werd hoofd van de afdeling Beeld en Geluid van de NBD. In die jaren waren NBLC en NBD wel twee samenwerkende en op elkaar aangewezen bedrijven, maar het waren nadrukkelijk ook twee aparte bedrijven. Voor de samenwerking van Steef en mij maakte het niet veel uit. De introductie van de CD vond nu ook door de NBD plaats en dat betekende in de praktijk dat er een op de basiscatalogus van het NBLC gebaseerde startcollectie bij de NBD in de AVM-ruimte stond opgesteld. Bibliotheken die wilden starten met de CD of die hun collectie wilden aanvullen meldden zich meestal op woensdag in Leidschendam waar ze werden voorgelicht door Steef en mij samen. Het waren jaren van groei en enthousiasme. In 1990 vertrok Steef nogal plotseling bij de NBD. Hij was door het Japanse bedrijf waar hij werkte voordat hij bij het NBLC kwam,Fuji, gevraagd om een hun nieuwe verkoopkantoor in Nederland te leiden.

In de daarop volgende decennia kwamen Steef en ik elkaar zo nu en dan tegen. Meestal was dat bij een jubileum of afscheid en soms op een beurs. Het opvallende was dan dat ons gesprek gewoon doorging waar het een paar jaar tevoren was afgebroken. De laatste keer dat dat gebeurde was op 6 oktober 2010 in Leidschendam. Om het 40-jarig bestaan van de NBD naar voren te brengen had de SLBO een paar sprekers uitgenodigd om iets te vertellen over hun (vroege) ervaringen bij en met de NBD. Zowel Steef als ik behoorden tot de sprekers, evenals Maartje Haasbeek. Dat we elkaar na het officiële gedeelte weer van alles moesten vertellen spreekt vanzelf. We hadden er geen vermoeden van dat het ons laatste gesprek zou zijn. Korte tijd later werd bij Steef zijn ziekte vastgesteld.

Voorheen had ik vaak de neiging om aan het eind van een discussie of gesprek nog iets toe te voegen, het laatste woord. Dat werd mij niet altijd in dank afgenomen. Zo opent Steefs laatste blog. Het is een blog die hij niet meer kon uitspreken. Toch hoor ik zijn stem in mijn hoofd wanneer ik de tekst lees. Ook nu had hij het laatste woord. Het allerlaatste.
Wolter van der Zwaan.

SLBO / 12 juli 2016

Bibliotheekblad
Het informatieblad voor de bibliotheekwereld, Bibliotheekblad, is tegenwoordig een uitgave van IP BV. Sinds kort beschikt Bibliotheekblad over een eigen website: www.bibliotheekblad.nl. Deze site wordt gebruikt om actueel nieuws over het wel en (tegenwoordig nogal vele) wee in de bibliotheekwereld bekend te maken. Wanneer onze leden op de hoogte willen blijven van de gebeurtenissen op hun vroegere arbeidsterrein dan is deze website daar een goede en actuele informatiebron voor.


SLBO / 4 maart 2011

Deze website officieel in gebruik
Op dinsdag 14 december om 13.15 uur werd deze website officieel in gebruik genomen. Dat was het moment waarop voorzitter Arie Versloot in het zaaltje van het Letterkundig Museum in Den Haag op een plechtige manier glimlachend het lint doorknipte dat de site van de SLBO voorstelde. 70 leden van de vereniging woonden deze ingebruikneming bij.


Klik op de foto voor vergroten en verkleinen

SLBO / 20 december 2010



Contact Info
S.L.B.O.
Den Haag

Wilt u met ons contact opnemen, dan kan dat via onderstaand e-mail adres.

info@slbo.nl