Niet ver en toch mooi
Woensdagochtend 20 april was het weer zover. Tegen 10 uur verzamelden zich een groep SLBO-ers rond een bus van de firma Brouwers Tours op het parkeerterrein van Leidsenhage tegenover het politiebureau. Voor de meesten was het een inmiddels bekend ritueel, maar ook vandaag waren er een paar leden die voor de eerste keer een SLBO-vooraarsexcursie (ook bekend als dagje uit) zouden meemaken. Omdat er een paar deelnemers waren die zich nog niet bij de reisleiding hadden gemeld werd er even gewacht, maar om kwart over tien was het zover: iedereen was er en de bus kon vertrekken. De bus was niet vol ondanks dat het reisgezelschap uit bijna 70 deelnemers bestond. De reden was duidelijk: nogal wat leden hadden aangegeven dat zij op eigen gelegenheid rechtstreeks naar het eerste reisdoel, het Rock Art Museum in Hoek van Holland, zouden komen omdat dat (veel) dichter bij hun huisadres lag dan het parkeerterrein in Leidschendam. Even voor 11 reed de bus de Zekkenstraat op het industrieterrein van Hoek van Holland in. De eerste handeling na het uitstappen van de bus was voor de meeste deelnemers het poseren voor een nostalgieke foto voor de deur van het popmuseum. Pas toen kon men naar binnen voor een kop koffie met een koek. Onder leiding van drie rondleiders (waarbij ons lid Paul van Riet) werden we door het museum gevoerd. Nostalgie stond voor de meesten centraal, want veel van de tentoongestelde muzikale zaken maakten herinneringen los. De herbouwde Hilversumse studio van Radio Veronica herinnerden mij aan mijn werk in de jaren voordat ik bij het NBLC terecht kwam, net zoals de toonbankplatenafspeelbar van het type waaraan ik ooit gewerkt heb. Anderen (de echte Hagenezen) haalden herinneringen op aan dansen in de Marathon, aan de vele Haagse bands uit de jaren '60 en '70en aan het scheuren op een echte (ook aanwezige) Puch. Net als de meeste andere musea kan het popmuseum maar een klein deel tonen van de eigen collectie, maar dit deel was al best ons bezoek waard. Veel deelnemers namen zich dan ook voor om nog eens terug te komen om in alle rust het lawaai van de oude hits te ondergaan.

Het volgende reisdoel lag hemelsbreed nog geen kilometer van het museum verwijderd, maar om er te komen moest de spoorbaan twee keer worden overgestoken en werden er heel wat bochten gemaakt. Dat tweede reisdoel was het aan de Nieuwe Waterweg gelegen restaurant van hotel Unicum. In dit zogenaamde Expo Paviljoen werd onze lunch geserveerd. Die lunch opende zoals te verwachten was met soep. Het brood, het beleg, de kroket en de koffie en thee vielen letterlijk in de smaak. Toch gingen veel deelnemers al voor het vertrekuur naar buiten. Misschien kwam het door de nabijheid van de kassen van het Westland, maar de (vanzelfsprekend op een Voorjaarsexcursie van de SLBO) stralend schijnende zon die door het deels glazen dak van het restaurant op de eettafels en de etenden viel deed de temperatuur zoveel stijgen dat we concludeerden dat tomaten het er erg goed zouden doen. In de wind aan de Waterweg vond men afkoeling. Wat wel opviel was dat de aangekondigde wijde blik op de voorbij varende schepen niets opleverde omdat er geen schepen voorbij voeren.

Bijna een half uur voor het voorziene vertrekuur van het restaurant startte chauffeur Sjoerd de moter van de bus om ons via een omweg te vervoeren naar het derde reisdoel van de dag: het Keringhuis aan de Maeslantkeringweg. Ook dit reisdoel lag aan de Nieuwe Waterweg, wat natuurlijk vanzelfsprekend is voor een waterkering die de Nieuwe Waterweg moet afsluiten wanneer wind, vloed en heel veel water zorgen voor een noodsituatie die het hoofd geboden moet worden. Uit de foto's die dit verslag begeleiden kunt u opmaken, dat die kering op z'n zachtst gezegd indrukwekkend is. Nogal wat deelnemers aan onze reis hadden er geen flauw idee van wat ze zich moesten voorstellen bij dit programmapunt, maar dat veranderde snel. Het visuele spel van de spanten van de sluitdeur aan onze kant van de Nieuwe Waterweg werd bovendien nog eens extra geaccentueerd door de stellages van de schilders die bezig waren om met rollers het wit van de spanten nog witter te maken. Als afsluiting van deze les in Nederlandse waterbouwkunde kregen we in het museum ook nog te zien wat er zou gebeuren wanneer er bij de stijgende zeespiegel geen permanent onderhoud aan de dijken en de andere waterkerende kunstwerken zoals de Maeslantkering zou worden gepleegd.

Om even voor half zes zaten we weer in de bus en deed chauffeur Sjoerd zijn uiterste best om de aangegeven files te omzeilen. Dat lukte goed, want precies op tijd arriveerden we bij het mooi aan het water gelegen restaurant De Bergsche Plas in Bergschenhoek. Tussen het parkeerterrein waar we uit de bus stapten en het restaurant was wel een brede strook grond vol zandbergen, aardehopen en stapels stenen, maar het pad slingerde vakkundig tussen deze uitingen van herconstruering van het landschap aan de plas door. Het diner opende met soep, maar dat viel te verwachten. Deze tweede soep van de dag was het begin van een echte SLBO-excursiemaaltijd met voor de meesten een schnitzel, frites, wat groente en ijs toe. Zoals altijd bij onze vereniging was het niet het eten wat de sfeer maakte, maar het permanente gesprek over kleinkinderen, ziekteverschijnselen, vakantieplannen en toch ook wel het weer. Met dat weer zat het ook dit jaar weer goed. We vonden het wel een beetje koud zo nu en dan, maar inmiddels is ons wel duidelijk geworden dat het eind april 2016 nog veel kouder zou worden. We hadden weer de mooiste dag van de week! Het eten smaakte en de koffie die velen van ons nog bestelden vlak voor het vertrek smaakte ook best, al moest ze wel erg heet worden gedronken. De terugreis naar Leidsenhage verliep zonder problemen. Na het uitstappen werden er weer handen geschud, dankwoorden gesproken en afscheid genomen van de medereizigers en de chauffeur. Ook onze achste voorjaarsexcursie was een succes geweest en tevens was bewezen dat je niet ver weg hoeft te gaan om interessante zaken te ontdekken.
WZ



SLBO / 4 mei 2016

In memoriam Peter van Hoek
Op 11 februari 2016 is Peter van Hoek overleden.
Peter kwam op 18 november 1981 in dienst bij de NBD.
Sindsdien kende iedereen Peter en Peter kende al zijn collega´s bij naam.

Peter, voor velen van ons de oud-collega die werkzaam was op de Afdeling Automatisering van NBD Biblion. Peter is in september 2015 60 jaar geworden. Daarvoor was hij al enkele maanden ziek thuis. Ongeneeslijk ziek, zo vernamen we. En dan toch komt het bericht van zijn overlijden onverwacht.

Hoe herinner ik me Peter? Peter stond bekend als een heel vriendelijke man. Altijd pretlichtjes in zijn ogen, ook al was het onderwerp van het contact zakelijk van aard. Het was ook Peter, die altijd present was bij de borrel die we jaarlijks hadden vanuit de SLBO met de medewerkers van NBD Biblion. Dan leek het alsof we de draad zo weer oppakten en de gesprekken varieerden van serieus tot lachsalvo´s.

Het was ook Peter, die lid was van de eerste Ondernemingsraad. In die tijd een nieuw fenomeen bij de NBD. Bij 100 werknemers in vaste dienst was het volgens de wet verplicht een Ondernemingsraad op te richten. Natuurlijk was Peter daar actief.

Peter: een vriendelijke man met warme belangstelling voor zijn collega´s.
Dat bleek ook uit de grote belangstelling bij de crematieplechtigheid op 17 februari. Wat ons allen in Peter trof was zijn belangstelling voor zijn medemens, tot het laatste toe.
Hij liet ons een afscheidskaart na, we ontvingen een foto van een zwaaiende Peter, boven, tussen de kantelen van een kasteel met als tekst:

BEDANKT DAT JULLIE GEKOMEN ZIJN.
IK WILDE JULLIE ZELF NOG EVEN GEDAG ZWAAIEN.
HET GA JULLIE GOED.
VEEL LIEFS, PETER VAN HOEK

Nettie Moors

SLBO / 4 april 2016

Dries de Groot overleden
Met vertraging kwam onze vereniging ter ore, dat Dries de Groot, die van 1 januari 1986 tot zijn 65ste verjaardag (op 14 april 1996) bij de NBD in Leidschendam portier is geweest, verleden jaar is overleden en wel op 18 april 2015. Reeds bij oprichting van de Vereniging Senioren Landelijke Bibliotheek Organisaties vernamen wij, dat hij geen lid wilde worden vanwege zijn slechte gezondheid. Degenen, die in Leidschendam hebben gewerkt zullen zich herinneren, dat de NBD over een gezellig groepje portiers beschikte. Enerzijds zaten zij heel alleen in hun portiersloge maar iedereen kwam bij hen langs. Dat waren niet alleen de eigen medewerkers maar ook de talloze chauffeurs en anderen, die frequent aan de Veursestraatweg kwamen om goederen af te leveren of diensten te verrichten.

Omdat er vóór ieder ander die binnenkwam al een portier moest zijn en omdat de portier elke dag ook de laatst vertrekkende medewerker was, had de NBD daarvoor steeds twee functionarissen nodig. Zij deden elk zo´n 60% van een normale werkdag dienst. Er waren weinig of geen problemen met de portiersdienst, die het moest hebben van altijd sluitende en kloppende onderlinge afspraken. De ingang mocht nooit opeens een dagdeel onbezet blijven. Hoewel de portiers slechts bij de overgang van het werk contact met elkaar hadden, kon je spreken van een hecht en goed samenwerkend groepje, dat er altijd voor zorgde dat er geen gaten vielen en als het nodig was bleef wachten op vertraagde vrachtwagens of andere van het schema afwijkende gebeurtenissen. Soms was het nodig dat het gebouw toch toegankelijk bleef. Op de feestelijke viering van de 65ste verjaardag van Dries in het Green Park Hotel waren heel wat NBD-ers aanwezig. Menigeen zal zich Dries de Groot herinneren als een toegewijde en onmisbare schakel in het vlotte functioneren van het bedrijf en als een stabiele factor in het altijd gezellige groepje portiers, die iedereen kenden.
AB

SLBO / 15 februari 2016

Tussen zon en regen
Het paard van Sinterklaas was met zijn vaste berijder nauwelijks het land uit of op 8 december keken zo'n 22 SLBO-leden naar een paar honderd zeepaardjes en zeeveulens. Het was de kleinste van de twee groepen SLBO-ers die op deze dag in de buurt van het Scheveningse strand het cultuurgedeelte van de jaarlijkse kerstlunch kwamen genieten. De zeepaardjes waren te zien in Sea Life net als piranhas, bont gekleurde tropische vissen, roggen, otters, pinguins en kwallen, veel kwallen. Flitslicht is verboden binnen de muren van het zeemuseum want daar raken de vaste bewoners door in de stress en dat is iets dat menig bekende Nederlander bekend zal voorkomen. De grootste groep oud-collega's was een paar honderd meter verder aan het kijken naar namaakskeletten, stevige paarden en beelden van gips en beton. Zij waren te gast in het museum Beelden aan Zee. Daar mocht wel geflitst worden en dat deed Chris dan ook met het van hem bekende enthousiastme.

Tegen één uur kwamen beide groepen samen in het Badhotel. Daar waren ook al wat SLBO-leden aanwezig die op deze stralende decembermorgen geen cultuur hadden opgesnoven. In totaal genoten 77 leden en 10 begeleiders van de in het hotel geserveerde lunch. 6 leden namen voor de eerste keer deel aan een SLBO-activiteit. Het aantal van 87 deelnemers aan een SLBO-activiteit was wel een record. Er werd gegeten en gepraat (soms met volle mond). De gespreksonderwerpen waren niet anders dan bij de vorige bijeenkomsten van de SLBO: voornamelijk kleinkinderen en gezondheid. De lunch smaakte gewoon goed en rond half drie vertrok iedereen weer, de leden voorzien van de traditionele kerstkrans uit Leidschendam. Het weer was inmiddels wel veranderd. De regen kwam in zware buivorm horizontaal voorbij. Dat hoort ook zo wanneer je vlak bij het strand bent.

SLBO / 17 december 2015

Bij het overlijden van Dirk Grutterink (1941-2015)
Op 15 juli 2015 is ons lid Dirk Grutterink overleden. Dirk kwam in de tachtiger jaren als uitzendkracht bij de toenmalige NBD binnen en ging werken bij de voorraadafdeling, die niet lang daarvoor van start was gegaan en - wat administratieve procedures betrof - nog enigszins in een experimenteel stadium verkeerde. Hij had in Leiden gestudeerd, was in zijn studierichting op academisch niveau werkzaam geweest en dus niet iemand, die je onmiddellijk verwachtte als uitzendkracht aan te treffen. Voor zover wij dat vanuit het bedrijf konden overzien, had hij kennelijk behoefte even een pauze te nemen en zich te beraden op de voor hem liggende toekomst.

Op twee manieren viel hij nogal op: als afgestudeerde Leienaar paste hij niet helemaal in de positie waarin hij binnen het bedrijf verkeerde. De collega´s waren niet gewend aan zulke types. Ten tweede stelde hij bij voortduring heel precieze vragen: waar komen de gegevens, die ik in handen krijg vandaan?, waar gaan ze naar toe?, waarom gaan ze daar naar toe?, wat er wordt er dan mee gedaan?. Dit in tegenstelling tot velen, die geheel tevreden waren met het bericht dat iets gebeurde omdat het altijd zo gebeurd was.

Ben Evertse (inmiddels ook al overleden), die de leiding had over de voorraadafdeling kon directeur worden van de Bibliotheek in Wageningen en verliet het bedrijf voordat wij een ervaren boekenman of -vrouw in zijn plaats hadden kunnen aantrekken. Dirk, die totaal geen ervaring had in het boekenvak, heeft ons toen een aantal maanden gered op basis van zijn kritische precisie. Voortdurend vragen waarom? waarom?. Later zouden sommigen daar best veel problemen mee krijgen, maar het is heel nuttig voor een bedrijf een enkeling in huis te hebben, die zich niet neerlegt bij de gedachte, dat iets altijd al zo gebeurd is.

Met dezelfde detailkritische en ver vooruitziende blik bracht Dirk, die uiteindelijk tot zijn pensioen bij de NBD en later NBD Biblion gebleven is, collega´s en superieuren soms tot razernij en wanhoop. In mijn optiek heeft hij desalniettemin veel goed werk verricht, met name bij het testen van computerprogrammatuur door zich voortdurend af te vragen welke zelden voorkomende samenloop van omstandigheden in later stadium tot ernstige problemen zou kunnen leiden en waar je dus nu al iets aan moest doen. Het behoeft geen toelichting dat er dan wel eens verschil van mening ontstond, of die problemen zich werkelijk dramatisch zouden kunnen ontwikkelen als die zeldzame samenloop zich echt zou gaan voordoen.

In mijn ogen heeft Dirk - geheel op zijn eigen manier - een fundamentele bijdrage geleverd in het groeipad van de toenmalige NBD en later NBD Biblion. Hij is veel te vroeg overleden maar heeft in elk geval door zijn precisie en inzet duidelijke en niet snel te vergeten sporen achtergelaten. Ik hoop, dat dit Jill, de kinderen en zijn familieleden tot troost zal strekken bij het overlijden van iemand, van wie iedereen dacht, dat hij nog een ruim aantal gezonde jaren voor zich zou hebben. Jammer, jammer.

Aart Blom

SLBO / 18 juli 2015

Nieuwe directeur
De nieuwe directeur van NBD Biblion is René Leermakers. Hij treedt in dienst op 17 augustus. Hij is opgeleid tot docent Nederlands maar ging al snel werken in het bedrijfsleven waar hij directiefuncties had bij o.a. Tros-Audax Media en Reed Business Information. In 2010 ging hij werken in de publieke sector bij Atrecht Geestelijke Gezondheidszorg. Hij werd daar directeur van een van de divisies.

Leesbevordering heeft hem steeds geïnteresseerd en dat was een van de redenen waarom hij heeft gesolliciteerd bij NBD Biblion. Vanzelfsprekend heeft hij ook goed gekeken naar het bedrijf. Een prachtig bedrijf met enthousiaste medewerkers is zijn conclusie. Voor hen die nader kennis willen maken met de nieuwe NBD Biblion directeur is er een probaat hedendaags middel: René Leermakers heeft een blog.

Oude directeur
Wat is oud? Vrijwel alle leden van de SLBO zijn ouder dan de nu oude directeur van NBD Biblion. Op donderdag 28 mei 2015 nam het SLBO-bestuur op min of meer officiële manier afscheid van Henk Das in de overtuiging dat deze oude directeur binnenkort welkom geheten zal kunnen worden als nieuw lid van de vereniging.

Voorafgaand aan de bestuursvergadering in de op een blauw aquarium lijkende vergaderzaal bij NBD Biblion werden er bijna een uur herinneringen opgehaald uit het gezamenlijke verleden. Toch werd er ook wel een beetje gediscussieerd over het heden en over de nabije toekomst. Het was een heel plezierige bijeenkomst zoals wij dij de SLBO gewend zijn.


SLBO / 29 juni 2015

Ridder
Onze vereniging is een ridder rijker. Op 24 april werd ons lid en oud-collega Lourina de Voogd koninklijk onderscheiden. Zij is nu ridder in de Orde van Oranje Nassau. Lourina heeft zich vele jaren met grote overtuiging en kracht ingezet voor de integratie van nieuwkomers en voor het wegwerken van hun taalachterstand, met nog bijzondere aandacht voor de positie van de vrouwen in deze groepen waarvoor de kansen nog aanmerkelijk anders zijn. Haar inzet voor met name deze groep was groot en vond voor een belangrijk deel óók als nevenactiviteit (dus buiten werktijd) plaats. Dat laatste vooral in haar eigen woonplaats Utrecht, waar zij betrokken was bij diverse projecten gericht op vrouwen en hun participatie in de samenleving.

Tijdens haar laatste werkzame jaren heeft Lourina zich sterk gemaakt voor de laaggeletterden, om te voorkomen dat deze groep tussen wal en schip zou vallen. Deze activiteit richt zich onder de naam Leven Lang Leren op alle volwassenen van 16-88 jaar en waarborgt de leerfunctie van openbare bibliotheken. Leven Lang Leren focust op de aanpak van laaggeletterdheid. Momenteel zijn er in Nederland 1,5 miljoen laaggeletterden, waarvan 1 miljoen autochtone en 500.000 allochtone burgers. De laaggeletterde groep bestaat vooral uit laagopgeleide volwassenen (vrouwen, werklozen en ouderen) en inburgeraars.

Tenslotte heeft Lourina zich sterk gemaakt voor toepassingen en werkwijzen die de basisvaardigheden van volwassenen kunnen vergroten. Naast lezen en rekenen gaat het hierbij ook over digitale basisvaardigheden die in onze samenleving essentieel zijn om in de maatschappij te kunnen participeren.

SLBO / 28 mei 2015

Winterlunch 2014
77 deelnemers aan de winterlunch 2014 van de SLBO verzamelden zich op dinsdag 9 december rond 11 uur voor de hekken van het Vredespaleis in Den Haag. Nog buiten de hekken maakte Chris Duijndam zijn eerste foto's. Het waren ook zijn laatste want tot Chris's frustratie mocht er noch in de tuin noch in het paleis gefotografeerd worden. Een voor een werden onze leden bekeken door de strenge poortwachters, lieten hun identiteisbewijs zien en passeerden de metaaldetectiepoortjes. De meesten moesten twee keer door de poortjes, want je vergeet gauw, dat er nog sleutels in je jaszak zitten of dat jouw broek op je heupen blijft zitten door een riem met een metalen gesp. Na een korte wandeling door de voortuin, waar net de kerstboom werd opgetuigd, werd de trap naar de ingang van het paleis beklommen. Binnen het paleis werd de garderobe gevonden en kon men in de hal een kopje koffie drinken en aan een speciaal vredespaleiskoekje knabbelen.

De organisatoren ontdekten ondertussen wie de ontbrekende 80e deelnemer was. Frans v.d. Berg stond weliswaar niet op de deelnemerslijst, maar die was tijdens zijn ontbijt nog opgebeld met de mededeling dat hij als de nr. 1 van de wachtlijst, wanneer hij vlug zou voortmaken, nog mee zou mogen doen als 80e deelnemer omdat er op het laatste moment nog een andere deelnemer was afgevallen. Om even over 11 had Frans zich nog een beetje buiten adem bij de deelnemers gevoegd. Maar de organisatoren hadden nog een naamkaartje over. En wat voor een naamkaartje: Bart Dingemans. Bart was de jurist van het NBLC en van de WOB en juist hij zou een bezoek aan het juridische walhalla toch niet aan zich voorbij laten gaan? Maar Bart woont in de Betuwe en er waren een paar vertragingen op het spoor, dus namen de organisatoren aan dat Bart nog wel op zou duiken.

Tegen twaalf uur nodigde de directeur-bibliothecaris van het Vredespaleis, Jeroen Vervliet, ons uit om hem te volgen naar de oude bibliotheek. Dat was een sfeervolle ruimte waar iedere oud-bibliotheekmedewerker zich meteen thuis kon voelen. Jeroen Vervliet bleek een uitstekende spreker te zijn. Enthousiast en humorvol vertelde hij over de geschiedenis van de bibliotheek binnen het ruime kader van het Vredespaleis. Daarna nam hij ons mee naar de nieuwe bibliotheek: een moderne uitbouw waar meer dan een miljoen boeken over juridische onderwerpen staan en waar op het moment dat wij er waren zeken vijftig studenten bezig waren met het bestuderen van een fragment van die boekenschat.

De directeur-bibliothecaris leverde ons af bij het Refectorium. Die deftige naam stond voor de lunchruimte op de benedeverdieping van het gebouw. We kregen soep en broodjes. Chris Duijndam was inmiddels van de schrik bekomen en hij vond het best wel eens aardig om te kunnen eten zonder iedereen te hoeven fotograferen. De organisatoren moesten constateren, dat twee nog niet eerder gesignaleerde deelnemers zich bij de etenden hadden geschaard. Die deelnemers komen vrijwel altijd te laat dus daar had men zich geen zorgen over gemaakt, maar waar bleef Bart? Ook toen de grote groep werd opgedeeld in groepjes van ongeveer 20 voor de rondleiding was Bart er nog niet. De rondleiding bracht de deelnemers langs de enorme en zware siervaas die de initiatiefnemer voor de vredesconferenties, tsaar Nicolaas II, had geschonken. Later zagen we ook nog zijn portret in de kleine rechtzaal. Tijdens onze wandeling rondom de binnentuin kwamen we langs borstbeelden, andere beelden, wandschilderingen en meer bric-à-brac met een historische betekenis. Tenslotte mochten we gaan zitten op de stoelen in de grote rechtzaal waar de wijze rechters hun adviezen geven en hun uitspraken doen in de geschillen tussen landen.

Het laatste onderdeel van onze decemberlunch was weer traditioneel: de uitreiking van de kerstkrans en van een cadeaubon van NBD Biblion. De niet aanwezige leden hebben die bon per post toegezonden gekregen. Bij die laatsten was ook Bart Dingemans. We hebben Bart die dinsdag niet gezien in het Vredespaleis. Toch was Bart er wel. Op woensdag 10 december even voor 11 uur meldde Bart zich bij de poortwachters van het paleis. Hij vroeg zich wel af waar de andere 79 deelnemers aan de decemberlunch waren. De poortwachters maakten Bart duidelijk, dat die al een dag eerder door de veiligheidssluis waren gegaan. Bart ontdekte, dat hij het verkeerd in zijn agenda had gezet. Maar misschien had dat wel te maken met een onbewuste schroom. Laten we het maar (juris)prudentie noemen.
WZ.-

SLBO / 14 januari 2015

De opening van het nieuwe gebouw van NBD-Biblion in Zoetermeer
Op vrijdagmiddag 27 juni 2014 heeft de officiële opening van de nieuwe vestiging van NBD-Biblion aan de Huygensstraat nummer 1 te Zoetermeer (voor navigatiesystemen: Olof Palmelaan 19) plaatsgevonden. Natuurlijk waren de afnemers van het bedrijf de voornaamste categorie genodigden maar er waren ook bestuursleden, oud bestuursleden, een kleine selectie van inmiddels gepensioneerde werknemers en vertegenwoordigers van de gemeente, het architectenbureau, de aannemers en ongetwijfeld nog anderen. Ondanks de grote toestroom van belangstellenden bood het terrein meer dan genoeg parkeermogelijkheden. De medewerkers stallen hun voertuigen op het dak, rond het gebouw blijven dan ruimschoots plekken over voor grote aantallen bezoekers. Vlakbij het eindpunt van Randstadrail 4 gelegen (Javalaan) is het gebouw overigens ook met hoge frequentie makkelijk bereikbaar vanaf Den Haag Centraal in 32 minuten.

LIAG Architecten en bouwadviseurs ontwierpen een kleurrijk gebouw, dat aan de buitenzijde meteen opvalt door het gebruik van een waaier aan vrolijke tinten. Volgens de website van het architectenbureau doet de combinatie van kleuren en vormgeving denken aan boekruggen. De toelichting van architect en aannemer (Heembouw te Roelofarendsveen) geeft verder veel aandacht aan het streven naar de grootst mogelijke energiezuinigheid. Er is nu gelijkvloers bruto 9.500 m2 productieruimte ter beschikking en verder 4.500 m2 kantoorruimte. Binnen valt allereerst de grote centrale ruimte op, waar van alle kanten licht in stroomt. Een brede trap geeft cachet maar is er niet alleen voor de sier. De treden vormen meteen een auditorium, waar grote groepen -zoals bij deze opening- makkelijk kunnen worden ontvangen. Het is mogelijk kussens neer te leggen in gevarieerde kleuren, die -min of meer in hetzelfde palet als aan de buitenzijde zichtbaar- de toehoorders het gewenste comfort verlenen.

De opening bestond uit drie korte toespraken.
Allereerst van Henk Das, de algemeen directeur. Hij kon melden dat de verschillende onderdelen van de verhuizing uitstekend waren verlopen. De Huisbinderij en Expeditie waren in twee weekenden verplaatst terwijl de productie en de levering aan de klanten niet was onderbroken. Tijdens een recente bijeenkomst van de VOB was hem van alle kanten gevraagd wanneer het bedrijf nu eindelijk ging verhuizen en groot was de verbazing van zijn gesprekspartners, dat hij kon melden dat de verhuizing inmiddels had plaatsgehad. Niemand had er iets van gemerkt! De volgende spreker was Gerard Reussink, die tot eind 2011 directeur was van de Bibliotheek Rotterdam maar voorzitter van het Bestuur van de Stichting NBD is gebleven. Laatstgenoemde Stichting is enig aandeelhouder van NBD Biblion BV. Uit oogpunt van continuïteit was het van belang dat de voorzitter tot het einde van de bouwperiode dezelfde zou blijven al had hij vanaf 2012 andere taken gekregen binnen de Gemeente Rotterdam. Nu de nieuwbouw en de verhuizing eenmaal afgerond zijn, wordt Ton van Vlimmeren van de Bibliotheek Utrecht met ingang van 1 juli 2014 de nieuwe voorzitter. De andere vertegenwoordigers van de bibliotheekwereld in het bestuur zijn momenteel Marion Mertens (Bibliotheek Venlo), Nanno Nanniga (Bibliotheek Het Markiezaat) en Erno de Groot (Bibliotheek Eemland).

Derde en laatste spreker was de Heer Ch. B. Aptroot, burgemeester van Zoetermeer, die uiteraard met groot genoegen de komst van een bedrijf met 240 medewerkers naar zijn Gemeente had verwelkomd. Hij kon als laatste nieuws meedelen, dat er zojuist definitieve stappen waren gezet om de Randstadrail binnen afzienbare tijd door te trekken naar het station Bleizo, volgens de planning een verkeersknooppunt van de Nederlandse Spoorwegen vanwaar men vlotte verbinding krijgt met Utrecht, Rotterdam en Den Haag. Inderdaad een prachtig perspectief voor de bereikbaarheid van NBD-Biblion!

Na de toespraken volgde een geanimeerde bijeenkomst zoals past in de tradities van NBD, NBLC en Biblion waar al meer dan 40 jaar altijd een uitstekende band heeft bestaan tussen betrokkenen op alle bestuurlijke en uitvoerende niveaus. Het nieuwe bouwwerk biedt prima voorwaarden voor een aangename voortzetting van de sfeer van prettig en betrokken werken met resultaten, die aan de eisen en wensen van de klanten tegemoet komen. De leden van SLBO kunnen het gebouw bekijken wanneer daar op 8 oktober a.s. de jaarvergadering van onze vereniging plaats zal vinden.
AB


SLBO / 9 juli 2014

Nieuw adres
De verhuizing van NBD Biblion naar het nieuwe pand in Zoetermeer is in volle gang. Vanaf 26 mei is het adres van NBD Biblion: Huygensstraat 1, 2721 LT Zoetermeer.
De overige adresgegevens zijn (al vanaf 3 mei):
Postbus 7454, 2701 AL Zoetermeer
Tel: 079 3440 344
Fax: 079 3440 343
E-mail: info@nbdbiblion.nl

SLBO / 2 mei 2014

Mady Ottenhoff overleden
Op vrijdag 1 augustus is op 80-jarige leeftijd ons lid en oud-collega Mady Ottenhoff overleden. Echt onverwachts was haar overlijden niet: ze was al geruime tijd ernstig ziek. De laatste keer dat de meesten van ons haar hebben ontmoet was vorig jaar december tijdens onze kerstviering bij het Gemeente Museum.

Mady behoorde tot de eerste medewerkers van de Centrale Vereniging, de voorloper van het NBLC. Haar loopbaan begon aan de Bezuidenhoutseweg en duurde de hele periode aan de Taco Scheltemastraat. Al die jaren was zij werkzaam bij de financiële administratie. Zij was beslist geen onopvallende collega. Mady was altijd duidelijk aanwezig. Haar opinie stak ze nooit onder stoelen of banken. Ook toen ze al gepensioneerd was uitte zij nog steeds duidelijk haar mening. Wanneer het niet mondeling kon, dan schreef ze wel een brief. Tot moeilijkheden leidde deze openhartigheid vrijwel nooit. Niet dat ze haar mening inslikte, maar door haar realiteitszin was er altijd wel een manier te vinden om tot een compromis te komen en weer eens hartelijk te lachen. Haar grote passie was heel lang dansen. Op de dansvloer glinsterden haar ogen en kwam ze helemaal los. En wanneer ze je complimenteerde met jouw danskunst dan meende ze dat ook ten volle.

Mady was ook een van die typische NBLC-collega's waar verhalen over te vertellen waren. Een van de meest vertelde verhalen over haar ging over het NBLC-dagje uit naar Brussel. Ze had zich verslapen en kwam hijgend op het Holland Spoor aan. Daar ontdekte ze dat ze nog even tijd had om alsnog haar panty aan te trekken. Dat nam echter meer tijd in beslag dan ze had gedacht. Toen ze weer op het perron verscheen kon ze niets anders doen dan de trein uitwuiven. Niet getreurd. Mady was sterk in het vinden van oplossingen. Ze nam de trein naar Brussel die een uur later vertrok en ging in Brussel op de Grote Markt op een terrasje zitten uitgaande van de terechte mening dat ons gezelschap op een bepaald moment wel op die plaats zou verschijnen. Toen dat inderdaad gebeurde moest ze wel hard achter de bus aanrennen.

Mady werd al kort na de oprichting lid van de SLBO. Het ontmoeten van en het praten met al die oud-collega's vond ze heerlijk. Ze vond wel, dat onze uitstapjes te veel boekgericht waren, maar dat was ook weer geen ramp: er was immers nog zoveel te bepraten. Die gesprekken zijn nu helaas voorbij. Haar voormalige gesprekspartners en alle andere oud-NBLC'ers zullen haar missen.

WZ.-

SLBO / 5 augustus 2014

José van Bethlehem overleden
Er zijn van die mailberichten die je niet kan geloven wanneer je ze voor het eerst ziet.
Toen ik op de late vrijdagavond van 16 mei zoals gebruikelijk mijn mail bekeek viel er één op door de titel. Han Peters had mij een mail gezonden met als onderwerp "slecht nieuws". Het bleek de mededeling te bevatten dat José van Bethlehem eerder op de dag aan een hartfalen was overleden. 'Dat kan toch niet' is dan je eerste reactie. Immers, nog op 30 januari nam José op een drukke receptie in Voorburg als hoofdredacteur en hoofd van de redactie van het Media-aanbod van NBD Biblion afscheid van haar collega's en vele oud-collega's. Twee weken later meldde zij zich al aan als lid van de SLBO. Uit ervaring wist ik dat het wel wat tijd zou kosten voordat zij het dwingende ritme van de weekproductie uit haar systeem zou krijgen. Maar al op de receptie vertelde ze mij dat zij en Maarten Tybout (haar partner sinds vele jaren) in april en mei weer naar hun vaste en geliefde vakantiebestemming Mexico zouden gaan: een ideale plaats om definitief in het ritme van een gepensioneerde oud-werknemer van NBD Biblion te komen.

Toen ik in 1975 bij het NBLC kwam werkte José daar al een paar jaar als redacteur voor de aanschafinformaties van de Lektuur Informatie Dienst. Toen een paar jaar later de hoofdredacteur bij een ongeluk om het leven kwam werd José benoemd als zijn opvolger. Het bleek een uitstekende keus te zijn. Tot aan haar pensionering begin dit jaar heeft José vorm gegeven aan en haar stempel gedrukt op het boekenaanbod en sinds enkele jaren ook op het aanbod aan andere media. Een paar honderduizend aanschafinformatieteksten heeft zij kritisch doorgelezen en waar nodig aangepast, meer dan 1800 weekproducties stelde zij zo evenwichtig mogelijk samen, talrijke boze uitgevers en schrijvers voor wie een a.i.-tekst nooit goed genoeg kan zijn wist zij op heel persoonlijke wijze weer tot rust te brengen en op de vaak uitgesproken persoonlijkheden van de redactieleden en sommige recensenten had ze steeds precies het juiste overwicht. Dat was geen zware druk, want daar hield José niet van. Zij die het wisten wezen er wel eens op, dat je bij José kon merken dat ze niet alleen Nederlands maar ook Rechten had gestudeerd. Haar zinnen waren niet alleen goed van opbouw, maar ook perfect van inhoud. Soms moest een luisteraar wel het begin of eind van zo'n zin missen, want José placht nog wel eens een zin te beginnen net voordat ze een kamer binnenstapte om de laatste woorden te uiten wanneer ze al weer op weg was naar buiten.

Met één ding had José moeite: lof. Ze was van nature verlegen en viel het liefst niet op. Haar bureaus stonden dan ook niet midden in de afdeling, maar bij voorkeur aan de zijkant waar ze alles goed kon overzien. Toen zij zich een keer kandidaat had gesteld voor de ondernemingsraad vertelde zij mij als haar campagneleider heel duidelijk dat zij beslist geen toespraak zou houden op de campagnemiddag. Ze werd natuurlijk ook zonder die toespraak gekozen. Ze voelde zich altijd onprettig wanneer ze in het centrum van de belangstelling kwam te staan. Ook de afscheidsreceptie van januari wilde ze eigenlijk niet. Nadat er van verschillende kanten (ook door mij) druk op haar werd uitgeoefend gaf ze zuchtend toe. Zij zette wel een stempel op de receptie door een heleboel oude collega's uit te nodigen waarvan sommigen elkaar in dertig jaar niet gezien hadden. Het werd een plezierige middag waaraan velen, zeker nu, met een (misschien wat trieste) glimlach terug zullen denken.

De vakantiereis was een succes. Maar op Schiphol kreeg José kort na aankomst van de vlucht uit Mexico een hartstilstand. Haar thuisreis kreeg ineens een heel andere betekenis.

Wolter van der Zwaan.-

SLBO / 21 mei 2014

Rudi van der Velde overleden
Op 14 maart is tijdens zijn vakantie ons lid Rudi van der Velde bij een ongeluk overleden. Rudi werd geboren op 25 oktober 1937. Rudi studeerde wiskunde en natuurkunde aan de Universiteit van Amsterdam. In 1963 was hij een van de oprichters van de Studentenvakbeweging. Politiek was hij uiterst links. Zo was hij enige tijd bestuurslid van de CPN en zat hij voor die partij in de gemeenteraad van Amsterdam. In 1970 werd hij wethouder van Onderwijs en Jeugdzaken. Hij bleef dat tot 1980. Daarna was Rudi een periode adviseur voor Informaticabeleid van de gemeente Amsterdam.

De bibliotheekwereld leerde Rudi van der Velde kennen toen hij in 1990 werd benoemd tot directeur van het NBLC als opvolger van Dick Reumer. Rudi was achtereenvolgens directeur van de vereniging NBLC, de stichting NBLC en Biblion BV. Die veranderingen van organisatievorm waren mede het gevolg van het door hem gevoerde beleid. Rudi dacht groot. Soms te groot. Het duidelijkst is dat tot uiting gekomen in 1994 in de verhuizing van het NBLC naar een groot pand aan de Platinaweg in Den Haag. Die verhuizing had het voordeel dat het hele NBLC inclusief de LBC in één pand gevestigd werd. Maar er was ook een nadeel: de financiële positie van het bedrijf kwam onder druk te staan. Die zwakke positie was er de oorzaak van dat in de volgende jaren nogal wat activiteiten van het NBLC ingekrompen of zelfs gestaakt moesten worden. Dat leidde tot onrust in het bedrijf. Mede door Rudi's zwakke inlevingsvermogen ontstonden er regelmatig conflicten o.a. tussen de ondernemingsraad en de directeur. Dat leidde er toe dat een reeks aangekondigde ontslagen werd aangevochten bij de rechter. De vonnissen waren meestal in het voordeel van de werknemers.

Los van de conflicten kon Rudi echter ook een heel charmante en onderhoudende gesprekspartner en gastheer zijn. Wat Rudi heel goed kon was onderhandelen. Ik heb samen met hem onderhandelingen gevoerd bij het bureau van de grammofoonplatenindustrie en later in een driemanschap met Rob Kooijman bij BUMA/Stemra over auteursrechten. In deze situaties was Rudi op zijn best: vriendelijk, hard, humoristisch, heel slim en resultaatgericht. De ervaring die hij tijdens zijn politieke loopbaan had opgedaan werd heel knap door hem gebruikt. Nadat Biblion was overgenomen door het softwarebedrijf AND verdween Rudi snel uit beeld. Hij bleef echter als bestuurslid en adviseur nog wel betrokken bij de afwikkeling van bepaalde zaken van de stichting NBLC en van Biblion.

Rudi was een van de eersten die zich opgaven als lid van de SLBO. In de eerste jaren nam hij ook regelmatig deel aan de activiteiten van onze vereniging .Hij ging o.a. korte verhalen schrijven. Een paar jaar geleden presenteerde hij vol trots de door hem geschreven SF-roman "De hoed van Einstein". Dat is een vlot geschreven boek voor jongeren waarin op een originele en begrijpelijke manier de relativiteitstheorie wordt verduidelijkt. Met dit boek liet Rudi een verrassende nieuwe kant van hemzelf zien.

Tijdens een vakantie op de Kaapverdische Eilanden om samen met zijn kinderen het verlies van zijn tweede vrouw te verwerken is Rudi van der Velde op 14 maart verongelukt. Hij werd door een grote golf in de branding op het strand geworpen en brak daarbij zijn nek.

Een plotseling einde van een ondanks alle tegenstrijdigheden boeiende persoon.

W. van der Zwaan.

Dika Mual overleden
Op 4 maart overleed Dika Mual. Voor de meesten die haar kenden was dat niet echt een verrassing. Dika was al een paar jaar ernstig ziek. De laatste keer dat ik haar ontmoette was vorig jaar september op de boekenmarkt op het Korte Voorhout. Ze liep weer rechtop, speurde actief naar boeken die haar interesseerden, reageerde enthousiast op mijn aanwezigheid en praatte honderduit. Het was net of de oude Dika er weer was. Het bleek een korte opleving te zijn die het resultaat was van een beenmergtransplantatie. Korte tijd later stootte haar lichaam ook deze transplantatie af en verdween de hoop.

Dika kennen was, zoals wij nu best mogen erkennen, een voorrecht ook al viel dat soms niet mee. Dika was bijzonder. Met Dika werken, met Dika onderweg zijn, met Dika iets ondernemen: het was altijd enerverend en verrassend. Er gebeurde altijd wel iets onverwachts. Dika was een van die mensen waar over gepraat wordt en waarover anecdotes worden verteld. Ze ging in het begin van de jaren '80 werken bij de Dienst AVM van het NBLC. Een van haar taken was het voeren van de voorraadadministratie van de afdeling Muziek van die dienst. Dat paste bij haar, want Dika kon goochelen met cijfers. Hoe ze de administratie precies voerde is ons nooit duidelijk geworden. Dika was een meester in het opzetten van eigen systemen die voor derden onbegrijpelijk waren. Maar het resultaat telde: het klopte altijd! Wij moesten ook wel aan Dika wennen. Haar "ja" was ja door dik en dun en haar "Nee" bleef nee al stonden de anderen ook op hun kop. Wanneer je het daarmee niet eens was legde ze het wel even uit... in het Maleis. Dika dacht in het Maleis. Dat bleek uit haar regelmatig geslaakte uitroepen van irritatie of enthousiasme. Het in het Maleis denken had ook als bijwerking dat Dika zich niets aantrok van de in het Nederlands gevoerde gesprekken om haar heen wanneer ze aan het werk was. Ze was altijd super-geconcentreerd. Je zou een kanon hebben kunnen afschieten: Dika merkte het niet.

Dika hielp iedereen die in moeilijkheden raakte. Ze deed dat spontaan en ongevraagd en vaak heel practisch. Zo leerde ze gebarentaal om met haar doofstomme buurmeisje te kunnnen communiceren. Ze was gek op haar huisdieren. Haar hondje ging in de jaren '80 vaak met haar mee op reis. En haar poezen werden verwend. Wij woonden dicht bij elkaar en zorgden wanneer we ergens naar toe moesten voor elkaars poezen. Ook belde ze mij in die tijd wel eens 's avonds laat op om de weg te vragen. Dika bezat namelijk absoluut geen richtinggevoel. Soms verdwaalde ze op weg naar huis. Zo'n telefoongesprek begon altijd surrealistisch: "Ja, eh, met mij (ze noemde nooit haar naam)...weet jij waar ik ben?" Mijn antwoord "in een telefooncel" was altijd juist (het was nog in de tijd van voor de GSM), maar het was niet altijd duidelijk waar die cel nu precies stond. Wanneer ik dat had uitgevonden werd er met behulp van een plattegrond een route uitgestippeld naar een plaats die Dika bekend was zodat de weg naar huis gevonden kon worden.

Toen in 1994 de dienstverlening van de afdeling Muziek sterk werd ingekrompen ging Dika werken bij de Dienst Boek en Jeugd waar zij o.a. betrokken was bij de aanschaf van antiquarische boeken. Toen het NBLC uit telkaar viel ging zij werken bij het Letterkundig Museum waar zij betrokken was bij het opzetten van de heel bijzondere jeugdcollectie. We zagen elkaar niet vaak meer, want we waren beiden verhuisd en woonden te ver van elkaar om nog voor de poezen van de ander te kunnen zorgen. Toen Dika ziek werd moest ze haar poes definitief onderbrengen bij haar zuster. Ze was moe, heel moe. Ze verontschuldigde zich dat ze niet meer antwoordde op aan haar gestuurde post. "Het gaat niet meer" zei ze me. En nu is het echt over. Maar vergeten doen we haar niet. Er komen nog heel wat momenten waarop iemand (bijvoorbeeld bij de SLBO) met een herinnering komt in de geest van "weet je nog wel met Dika...". Want Dika was echt bijzonder.

Wolter van der Zwaan.

SLBO / 26 maart 2014

Het eerste bestuur van de SLBO


Klik op de foto voor vergroten en verkleinen

Het eerste bestuur van de vereniging (2009-2013) bestond uit: Mieke van den Besselaar, Hans van den IJssel (penningmeester), Riny Bleeker-Hoster, Netty Moors-Wouters (secretaris), Aart Blom, Arie Versloot (voorzitter) en Wolter van der Zwaan.

SLBO / 30 januari 2014

Nieuwbouw en vergaderen


Ruim veertig leden van onze vereniging waren op woensdagmorgen 9 oktober te vinden bij de nieuwbouwlocatie van NBD Biblion in Zoetermeer. Niet Henk Das, maar de verantwoordelijke functionaris van het bouwbedrijf leidde ons vervolgens rond in dat deel van het in aanbouw zijnde gebouw waar geen helmen gedragen hoefde worden. De ruimte was indrukwekkend, de bouwvakactiviteit behoorlijk groot en vanaf het parkeerdek in aanbouw was het uitzicht mooi en kleurrijk. We hadden een goede dag uitgekozen, want een dag later was een dergelijk bezoek door overvloedige regenval nauwelijks mogelijk geweest.

De meesten vonden het groot en verrassend, maar de lust om de pensioengerechtigde status weer te verruilen voor een actief arbeidsbestaan werd er toch niet door gestimuleerd. Na afloop van de rondleiding trok een korte stoet auto's naar de oude en vertrouwde vestiging in Leidschendam. Daar sloten zich nog een tiental leden en gasten bij ons gezelschap aan om (voor de laatste keer?) te genieten van een broodmaaltijd met soep alvorens aan de jaarvergadering 2013 te beginnen.

De jaarvergadering kostte niet veel tijd. De leden bleken (weer) heel tevreden over het beleid van het bestuur te zijn, de kascontrolecommissie had geen onregelmatigheden geconstateerd en twee bestuursleden werden herbenoemd. In de door het overlijden van Riny Bleeker ontstane vacature in het bestuur werd Dia Posthuma benoemd. Zij was de enige kandidaat die zich had aangemeld. Ze werd door haar medebestuursleden hartelijk verwelkomd aan de bestuurstafel.

Na afloop van de vergadering gaf NBD Biblion directeur Henk Das informatie over de niet echt optimistisch stemmende situatie in het openbaar bibliotheek gebeuren van dit moment. Hij blijft echter optimistisch over de resultaten van NBD Biblion op lange termijn. Ook vertelde hij nog het e.e.a. over de nieuwbouw en hij nodigde ons alvast uit voor de opening die in de lente van 2014 voorzien is. Na zijn toespraak was er (ook al voor de laatste keer) mogelijkheid om de binderij in de "oude" vestiging te bekijken waarna de traditionele borrel met deelname van ruim twintig nog werkzame NBD Biblionners deze dag weer heel plezierig afsloot.


SLBO / 16 oktber 2013

Paal
Het was even zoeken naar de Huygensstraat in Zoetermeer. De straat bleek namelijk nog niet te bestaan, maar het eerste gebouw in deze ontworpen straat wordt het nieuwe NBD Biblionkantoor. Het viel allemaal gelukkig nogal mee, want de plek waar de belangstellenden voor het slaan van de Eerste Paal voor dit kantoor moesten zijn bleek vlak bij het huidige eindpunt van randstadrail 4 gelegen te zijn.

Ruim 200 belangstellende paalkijkers (waarbij ook heel wat SLBO-leden) hadden zich op dinsdag 16 april verzameld om te kijken of de Eerste Paal op de juiste manier door twee NBD Biblionners de redelijk zachte grond van de Zoetermeerse polder ingeslagen zou worden. In de partytent die op het bouwterrein was neergezet werd geluisterd naar toespraken van de directeur, de voorzitter en een wethouder.

Zij waren alle drie blij en hielden het kort. Daarna weer naar buiten, waar de deskundige vaste heiers de van de namen van alle NBD Biblionmedewerkers voorziene Eerste Paal al een flink stuk de grond in hadden geslagen. Nu was het de beurt aan de in het wit gestoken amateurheiers om het paalslaan te voltooien.

Compleet negerend dat de Eerste Paal ook nu niet de werkelijke eerste paal was (er waren al meer dan honderd palen aan voorafgegaan) deden de witte collega's waarvoor zij gekomen waren: met een deskundige druk op de knop ging het heiblok heien en zakte de paal stukje bij beetje de grond in.

Vervolgens moesten directeur, voorzitter en wethouder nog even voor de heistelling poseren om door de beroepsfotografen "spontaan" vastgelegd te worden. Daarna trok iedereen weer de partytent in voor een drankje, een babbel met (oude) bekenden en de bitterballen. Het wordt vast mooi dat nieuwe gebouw. We moeten er wel nog een jaar op wachten.


SLBO / 25 april 2013

Riny Bleeker overleden
Op 30 maart 2013 is na een korte ziekte ons bestuurslid Riny Bleeker-Hoster overleden. De vroegere directiesecretaresse van de NBD is 84 jaar oud geworden.

De eerste ontmoeting met Riny, in de toenmalige omgangsvormen voor mij natuurlijk Mevrouw Bleeker, staat mij helder voor de geest. De NBD zat op de Waldorpstraat, het was eind 1979, net vóór het jaar waarin het bedrijf besloot naar Leidschendam te gaan verhuizen. Na een start in 1970 met twee of drie medewerkers waren we snel gegroeid naar enkele tientallen personen op de loonlijst.

Van der Hoeven en ik, die toen de directie voerden, dachten dat we dringend behoefte kregen aan iemand voor personeelszaken. Beiden wisten we prima hoe het toeging in kleine bedrijven als boekhandels en uitgeverijen, waar een personeelsbestand van 10-15 mensen al heel groot is. Ten opzichte van een grotere en tamelijk gevarieerde populatie voelen we ons zo langzamerhand tekort schieten. We kregen behoefte aan kennis van zaken op dat gebied. Riny kwam bij de NBD solliciteren, ik ontving haar. Een struise dame, die meteen een verpletterende indruk maakte. Ze kwam over als daadkrachtig, efficiënt en tegelijkertijd charmant. Na enkele minuten dacht ik, "die moeten we hebben". Zoals gezegd was het bedrijf in een snelle groeifase. Het enige bezwaar was dat Riny (net als wij) ook niks wist van personeelszaken. Ze had er nooit mee te maken gehad.

Desalniettemin konden we best zo'n personage gebruiken als er toen voor mij zat. Gauw van der Hoeven er bij gehaald, ik kon de beslissing moeilijk helemaal op mijn eentje nemen. Die deelde mijn conclusie. Hier zit iemand voor, die van alles voor ons kan regelen, organiseren en in de gaten houden.

Zo gezegd zo gedaan. Riny heeft zich enkele weken of maanden à l'improviste enigszins met de personeelszaken bemoeid. Snel daarna kwam Mevrouw van Spelde bij de NBD binnen, die jaren ervaring had en die we alle drie met genoegen de problemen en probleempjes overdroegen, die zich in een groeiend bedrijf met een behoorlijk uiteenlopend bestand gingen voordoen.

Riny kwam het secretariaat versterken en werd onze steun en toeverlaat. Zij zag wat er moest gebeuren en had binnen de kortste keren een feilloos gevoel voor de manier van aanpak, die bij van der Hoeven en mij in goede aarde viel. Of misschien was het eigenlijk andersom en wist zij ons snel te dresseren. Mijn toenmalige baas was een ontzettend inspirerende man om mee te werken, maar je moest wel met hem kunnen omgaan. Sommigen hadden daar wel eens moeite mee. Riny (zoals U begrijpen zult) geen moment.

Na de verhuizing naar Leidschendam en de pensionering van Van der Hoeven groeide het bedrijf verder, veranderde de directie van samenstelling. Maar Riny bleef. Zij was een vast onderdeel van de bedrijfsvoering, gaf altijd uitstekende analyses over de vraag wie je serieus moest nemen en wie niet. Zowel binnen het bedrijf als buitenshuis.

Voor mij was het heerlijk dat ze veel werk zelf zag en dat ze zich erg betrokken voelde bij het bedrijf. Een bepaald ogenblik was ze gemeen gevallen over een losliggende tegel en had ze één arm in het gips. Geen aarzeling om toch naar kantoor te komen toen ze een reclame-aanbieding van een taxibedrijf ontdekte, dat je tegen een vaste, vriendelijke prijs door heel Den Haag en randgemeenten wilde vervoeren. Zo werd haar inzet niet te duur voor de zaak. Het was een lange rit tussen de Traviatastraat en de NBD. De chauffeurs rilden al bij de gedachte als er 's morgens met vermelding van haar huisadres gebeld werd voor een ritje en 's avonds andersom.

Op zekere dag had ik een bezoeker uit de DDR en Riny kwam binnen met de koffie. De man zette grote ogen op bij het tafereel en meldde mij geschokt, dat er in zijn thuisland in ieder geval sociale voorzieningen bestonden, die er voor zorgden dat mensen met hun arm in het gips niet hoefden te werken.

Ophouden met werken op je 65ste was een gedachte, die Riny met kracht verwierp. Zo werd het mogelijk, dat wij in de nazomer van 1995, haar 50-jarig arbeidsjubileum konden vieren. In de zomer na de bevrijding had ze haar schoolopleiding afgerond en was ze gaan werken. De snelle rekenaar beseft, dat ze toen inmiddels 67 was geworden. Na dat jubileum is ze nog bijna een jaar bij ons blijven werken.

Als ik achteraf terugkijk op de kleine zeventien jaar, die Riny en ik samen bij de NBD hebben doorgebracht, komt één gedachte prominent naar voren. Je weet het nooit helemaal, maar ik weet het wel bijna zeker, dat Riny in mijn gezicht altijd precies hetzelfde heeft gezegd als tegen anderen, wanneer ik er niet bij was. Als ze het optreden van de directie in een bepaalde situatie nu niet zo geslaagd vond, dan kreeg de directie dat te horen.

Mutatis mutandis verwacht ik dat heel veel mensen, die haar gekend hebben, net zulke ervaringen met haar hebben gehad. Voor mij is dit de manier, waarop ik mij haar heel graag wil herinneren.

Aart Blom, NBD - Nederlandse Bibliotheek Dienst 1970 - 2002

SLBO / 9 april 2013

Dick Reumer overleden
Op dinsdag 29 januari is in Zaandam Dick Reumer overleden. De vroegere directeur van het NBLC is 80 jaar geworden. Op de bijeenkomst in het crematorium die op 5 februari plaatsvond waren ongeveer twintig oud-NBLC medewerkers aanwezig. Een van hen was Eduard Duijker die in zijn toespraak de de betekenis van Dick Reumer voor het openbare bibliotheekwerk belichtte:

"Het is ondoenlijk de persoon van Dick Reumer en zijn betekenis voor (de ontwikkeling van) het openbaar bibliotheekwerk in het kort samen te vatten. Een zo'n veelzijdige persoonlijkheid en uitermate populaire directeur verdient zo niet een standbeeld dan toch zeker een aan hem gewijd boekwerk. Toch zal ik proberen in het in het kort zijn betekenis voor ons te memoreren.

Dick begon zijn bibliotheekcarrière in de provincie Noord-Holland, laatstelijk als directeur van de Provinciale Bibliotheek Centrale Haarlem. In 1971 werd hij directeur van het Nederlands Bibliotheek en Lektuur Centrum, het NBLC. En dat is hij tot zijn pensionering in 1990 gebleven. Deze landelijke vereniging van openbare bibliotheken en bibliothecarissen is in die periode naar gezicht, inhoud en invloed in hoge mate door Dick Reumer bepaald. Het NBLC was de vrucht van het samengaan van 5 landelijke bibliotheekorganisaties en markeerde de ontzuiling in het openbare bibliotheekwerk. Dick slaagde er in de vele, soms tegenstrijdige belangen van de leden van deze nieuwe organisatie te verenigen en zo de invloed van de overkoepelende organisatie te vergroten. Als directeur van de vereniging wist hij het verzet tegen de landelijke bezuinigingen op het bibliotheekwerk te bundelen en ze soms met succes te niet te doen, of anders te matigen. Hij was ook het gezicht van de lobby die ervoor zou zorgen dat het bibliotheekwerk eindelijk bij wet geregeld werd. Door zijn optreden lukte het hem de politieke en publieke belangstelling voor het bibliotheekwerk levend te houden en de bibliotheekwereld bewust te maken van de politieke relevantie van hun werk.

Het publieke belang van openbare bibliotheken heeft bij Dick altijd voorop gestaan. Voor hem was het NBLC geen doel op zich maar een middel om bibliotheken in staat te stellen zo goed mogelijk te functioneren. Daartoe is onder zijn leiding ook de zakelijke dienstverlening aan de bibliotheken krachtig ontwikkeld. Dit leidde tot een enorme kostenbesparing. Door zijn zakelijk inzicht wist hij de omzet van het NBLC-bureau tijdens zijn bewind te vertienvoudigen; het aantal medewerkers steeg zelfs nog meer. Onder zijn leiding is de belangstelling voor doelgroepen die tot dan toe minder aandacht kregen fors gestimuleerd: er kwamen bijvoorbeeld bibliotheekvoorzieningen voor ouderen, immigranten en gehandicapten.

Als extravert mens in het toen nog introverte bibliotheekwereldje onderhield hij contacten en maakte samenwerkingsafspraken tot ver buiten het eigenlijke bibliotheekwerk. Binnen Nederland met o.a. boekhandels, uitgeverijen, omroepen, wetenschappelijke en gespecialiseerde bibliotheken en automatiseringsbedrijven. Buiten Nederland heeft hij de positie van het Nederlandse openbare bibliotheekwerk versterkt, hielp hij bij de oprichting van vergelijkbare centra in o.a. Vlaanderen, de Antillen en ik dacht ook in Suriname, en speelde hij een belangrijke rol binnen de internationale bibliotheekfederatie.

Van het NBLC heeft hij een open organisatie gemaakt, die haar leden serieus nam; hij informeerde ze, gaf ze invloed op de handel en wandel van het bureau en betrok ze bij werkgroepen en commissies. Naast de half- jaarlijkse ledenvergaderingen onderhield hij nauwe banden met de leden d.m.v. werkbezoeken, regionale markten en hoorzittingen. Die ledenbijeenkomsten waren eigenlijk het enige onderdeel van zijn werk waar hij echt tegenop zag. Met een vast ploegje werd dan altijd de goede afloop van die bijeenkomsten in enkele horeca-etablissementen gevierd tot ver na middernacht. In de geschiedenis van het Nederlandse openbare bibliotheekwerk zal het tijdperk Reumer te boek blijven staan als een periode van saamhorigheid, snelle groei, innovatie en professionalisering.

Dick was zonder meer een charismatisch leider en heeft zeer nadrukkelijk zijn persoonlijk stempel op het NBLC-bureau gezet. Zijn daadkracht, planmatige aanpak, tomeloze energie en sociale bewogenheid maakte hem tot een geweldige en dynamische directeur, voor en met wie je graag werkte. Zijn organisatiebeleid en financieel-economisch inzicht maakte het NBLC-bureau tot een bedrijf dat model heeft gestaan voor organisaties in binnen- en buitenland, binnen en buiten het bibliotheekwerk. Zijn sociale beleid kwam tot uiting in een open bedrijfscultuur en bijv. in een sociaal statuut, zaken die toen nog lang niet gemeengoed waren. Zijn deur stond altijd open en hij nam altijd de tijd voor medewerkers die problemen hadden in hun werk of in de privésfeer.

Typerend voor hem was dat hij internationale werkgroepen wist te transformeren tot min of meer persoonlijke vriendenclubs, waarbij het zakelijke overleg ongemerkt overging in zeer vrolijke avondjes. En vanzelfsprekend was Dick stuwende kracht en middelpunt van die soms, ik mag wel zeggen, roemruchte bijeenkomsten. Legendarisch zijn ook zijn avonturen en uitstapjes met enkele vaste bibliotheekmaatjes in de marge van internationale bibliotheekcongressen en buitenlandse bijeenkomsten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een man met zo'n bourgondische persoonlijkheid meerdere malen tot Prins Carnaval werd gekozen. Een man met wie het erg goed feestvieren was, een gangmaker, niet alleen voor zijn onmiddellijke omgeving en voor zijn medewerkers, maar ook voor het openbaar bibliotheekwerk.

Als één van zijn naaste medewerkers gedurende bijna 20 jaar was het voor mij dan ook niet alleen een voorrecht maar een buitengewoon genoegen om met Dick te werken en feest te vieren. Daar blijf ik hem bijzonder dankbaar voor. En ik weet wel zeker dat heel veel oud-medewerkers van Dick daar net zo over denken. Als icoon van het bibliotheekwerk zal Dick nog lang in onze herinnering blijven."

Eduard Duijker.

Denkend aan Dick
'Ah hier ben je'. Op mijn eerste werkdag bij het NBLC in mei 1975 ben ik in de vakbibliotheek aan het inspelen op een electronisch orgeltje. Ik ben bij mijn binnenkomst meteen ingelijfd als vervanger van de zieke vaste begeleider van het bedrijfscabaret dat een paar dagen later moet optreden. Die ochtend bij mijn kennismakingsronde had ik directeur Dick Reumer niet gezien: hij was niet in het gebouw. Toen hij er 's middags wel weer was, was een van zijn eerste taken het welkom heten van zijn nieuwe muziekmedewerker. Hij was gaan zoeken en had mij op een onverwachte plaats gevonden. Na een paar welkomstwoorden zei hij 'ik kan alleen het Wilhelmus spelen met één vinger.'

Hij demonstreerde meteen zijn vaardigheid. Toen vroeg hij me 'ken jij Land of Hope and Glory? Dat zul je hier nog nodig hebben.' Al een paar dagen later wist ik waarom. En na talloze keren spelen, zingen en knielen zal ik het ook nooit meer vergeten. Sterker nog: waar ik het ook hoor, van concertzaal tot sportveld, denk ik meteen aan Dick Reumer. Dat zelfde is trouwens ook het geval met de kenmerkende geur van Dicks pijptabak.

Dick was geen gewone directeur. Hij was meer de bevlogen leider van een door hem gesmede hechte gemeenschap werkenden ten bate van de openbare bibliotheek. 'Een verlicht despoot' noemde een bibliotheekdirecteur hem eens. Volgens mij was het veel verlichting en heel weinig despotisme. Natuurlijk waren we het ook wel eens niet met elkaar eens. Kwaad worden kon ook. Maar kwaad blijven was onmogelijk. Dat liet Dick niet toe. Hij kon niet tegen kwade mensen. Hij kon ook niet tegen collega's die in de put zaten. Dan moest er geholpen worden. Het was echt een soort familie dat NBLC van Dick Reumer. Er ging ook bijna niemand weg. Totdat Dick zelf wegging.

We vierden nog éénmaal echt feest, er was nog een laatste cabaret en toen werd het allemaal anders. De familie viel uit elkaar. We splitsten, reorganiseerden, discussieerden, polariseerden, fuseerden en gingen vele kanten op. We haalden ook massaal herinneringen aan Dicks doen en laten op. Dat laatste doen we nog steeds in onze vereniging van gepensioneerden. Zo herinneren we ons bijvoorbeeld de vaste zinnen waarmee Dick aan het slot van zijn jaarlijkse kersttoespraak aan ons om vergeving vroeg voor alles wat hij misschien verkeerd had gedaan. Met een staand applaus schonken wij hem graag die vergeving. Ik ben er van overtuigd dat hem die vergeving ook ten deel is gevallen bij de laatste keer dat hij het heeft mogen vragen.

Wolter van der Zwaan.

SLBO / 7 februari 2013

Jan Pronk overleden
Op 15 januari 2013 is ons lid en oud-NBD collega Jan Pronk op 71-jarige leeftjd overleden.

Aad Blom schreef een in memoriam.

Bij het overlijden van Jan Pronk
Jan Pronk heeft een meer dan vijfentwintigjarig dienstverband bij de NBD achter de rug. Op 1 december 1977 kwam hij bij het bedrijf, dat toen nog aan de Waldorpstraat en het Calandplein gevestigd was. Daardoor zullen veel leden van onze vereniging hem goed gekend hebben. Hij mocht graag vertellen over zijn vorig leven in de groentehandel, waar hij geleerd had van 's morgens vroeg tot 's avonds laat met zware kisten te sjouwen en waar niemand naar huis ging voor het werk af was. Die mentaliteit bracht hij mee naar de Afdeling "Aankomst Goederen" van de NBD.

Daar heeft hij opnieuw vele dozen uitgepakt en de inhoud ervan nauwgezet gecontroleerd. Tot zijn werk hoorde ook zodanig precieze ordening van de binnengekomen boeken, dat ze hun gang door de productie op de juiste manier konden starten. Een ongeluk kon in een klein hoekje zitten! Jan werd een geroutineerd speurder om na te gaan of we werkelijk de goede spullen in de goede uitvoering en de juiste aantallen hadden binnengekregen.

Zoals iedereen kende Jan ups en downs in zijn leven. Een voorbeeld van een wat minder moment was, toen hij er op een Sportdag (van de toenmalige Werkgroep PBC-en, velen van ons zullen daar nog geweldige herinneringen aan hebben) achter kwam, dat hij de grootste moeite had om een fietstocht te volbrengen, waar de meeste anderen helemaal geen problemen mee hadden. Zo'n waarschuwing vatte Jan op als een duidelijke aanwijzing om wat aan zijn conditie te gaan doen en dus ook aan zijn levenswijze. Als je de tekenen op de juiste manier interpreteert, komen de ups weer terug na de downs.

Vanuit mijn positie was ik altijd erg gesteld op mensen, die belangstelling hadden voor onderlinge contacten binnen het bedrijf ook buiten werktijd. Die instelling hadden we nodig om de saamhorigheid in stand te houden, die in een kleinschalig bedrijf bijna vanzelfsprekend was, maar in een groeifase beslist koestering behoefde. Jan Pronk heeft bij de NBD die overgang van klein naar relatief groot meegemaakt en zich -voor zover ik dat kon overzien- altijd positief opgesteld om de sfeer, ook in een grotere en minder overzichtelijke organisatie, zo prettig mogelijk te houden. Een echte Scheveninger en trouw lid van onze Seniorenvereniging is op 71-jarige leeftijd van ons heengegaan.

Aart Blom (1970-2002)

SLBO / 21 januari 2013

Lachen bij Mona
Bij de opening van de tentoonstelling Mona Lisa Mania op 18 maart in het Stadsmuseum van Zoetermeer waren heel wat oud-collega's van het NBLC aanwezig. Robs schoonzuster, Isolde Vega (ook werkzaam in de bibliotheekwereld) maakte van een paar van die oud-collega's een groepsportret. Wat daarbij opviel was dat zij zich niets aantrokken van de minzame glimlach van het tentoonstellingsobject: hun lach was veel breder. Van links naar rechts: Evelyn van Kaam, Marie-Anne Hulshoff, Rob Kooyman, Wolter van der Zwaan, Fransje Droogh, Mieke van den Besselaar, Christine Kliphuis, Mary Waayer, Karin Ottenhoff.


Klik op de foto voor vergroten en verkleinen

SLBO / 30 april 2011

Contact Info
S.L.B.O.
Den Haag

Wilt u met ons contact opnemen, dan kan dat via onderstaand e-mail adres.

info@slbo.nl